Virgil Klatt

* Timisoara, 30 sierpnia 1850 – † Bratysława, 22 stycznia 1935 / fizyk doświadczalny, nauczyciel szkolny ; ; Jako dziecko przeprowadził się do Bratysławy, gdzie w 1868 roku ukończył liceum z językiem niemieckim. W latach 1868–1871 studiował matematykę i fizykę na Uniwersytecie Wiedeńskim, a kiedy po uzyskaniu dyplomu nauczyciela powrócił do liceum jako wykładowca, językiem wykładowym był już węgierski. Prawdopodobnie był pierwszym w kraju, który obok laboratorium fizycznego utworzył warsztat dla zainteresowanych studentów, gdzie z nimi eksperymentował. Podczas swoich badań zajmował się najpierw analizą widmową i rezonansem, a następnie jego zainteresowanie zwróciło się ku zjawisku fotoluminescencji. Publikował swoje prace na ten temat od 1889 roku. Wśród jego uczniów wyróżniał się Fülöp Lénárd, który ukończył studia w 1880 roku i później otrzymał Nagrodę Nobla. Latem przez dwie dekady wracał do swojego drogiego nauczyciela, aby badać właściwości „fosforu ziem alkalicznych”. Syn Klatta Virgila Romána, który ukończył szkołę, w której uczył jego ojciec w 1897 roku, również brał udział w tych badaniach. Później opublikowali kilka wspólnych prac na temat swoich wyników w czasopiśmie „Annalen der Physik”, a eksperymenty ze związkami fosforu zostały również podsumowane w artykule w języku węgierskim (Fülöp Lenard i Virgil Klatt: Földalkaliphosphorokról, Math. és Term., Tud. Ért. 1904). W swoich wspomnieniach opublikowanych w bratysławskiej gazecie „Grenzbote” z okazji śmierci swojego byłego nauczyciela, słynny uczeń opisuje Virgila Klatta jako prawdziwego majsterkowicza, który naprawiał nawet zegarki kieszonkowe swoich kolegów z pracy. Eksperymenty i obserwacje, które przeprowadził w laboratorium fizycznym, opisał jako wstępne prace nad obserwacjami Becquerela, Rutherforda i Röntgena. Los Klatta pogorszył się po zmianie ustroju w 1918 roku i przez lata nie otrzymywał emerytury. Pracował w warsztacie jednego ze swoich uczniów i naprawiał zegary, aż w 1924 roku uznano jego prawo do emerytury.