Katalin Vadkerty

* Érsekújvár, 21 kwietnia 1928 – / historyk ; ; Ukończył szkołę Kisvárda (1946), uzyskał dyplom z historii na Uniwersytecie Komeńskiego w Bratysławie (1955), a w 1963 roku uzyskał tytuł doktora historii. W latach 1953–1958 wykładał w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Bratysławie, a przez krótki czas redagował dział kulturalny tygodnika „Dolgozó Nő”. W latach 1960–1987 był pracownikiem Instytutu Historycznego SZTA. Jego obszarem badawczym jest historia gospodarcza Węgier w XIX wieku i okresie po ugodzie z 1867 roku, a także historia pozbawiania praw Węgrów na Słowacji w latach 1945–1948. Nagrody i wyróżnienia: Nagroda Zoltána Fábry’ego (1996), Nagroda Ányos Jedlika (2000), Srebrny Medal Rządu Republiki Słowackiej (2001), Nagroda Dominika Tatarki (2003), Nagroda Gábora Bethlena (2003), Nagroda Literacka Posonium za Całokształt Twórczości (2008), Nagroda Przewodniczącego Rady Narodowej Republiki Słowackiej (2008), Złoty Krzyż Zasługi Republiki Węgierskiej (2008), Nagroda Lajosa Turczela (2009), Nagroda Jánosa Arany’ego (2010). ; ; Główne prace: ; Dejiny cukrovarníckeho priemysel a pestovania cukrovej repy na Slovensku 1800–1918, 1965, ; A reslovakizáció, 1993,; A deportálások, 1996,; Rozliczenia wewnętrzne i wymiana ludności, 1999, ; Od deportacji do ponownej słowacyzacji. Trylogia o dziejach Węgrów w Czechosłowacji 1945–1948 (wspólna publikacja trzech poprzednich tomów, 2001, to samo w języku słowackim: Maďarská otázka v Československu 1945–1948, 2002).