Karol Boehm

* Bánya, 17 września 1846 – † Kluż-Napoka, 19 maja 1911 / filozof, profesor uniwersytecki, członek Węgierskiej Akademii Nauk ; ; Ukończył studia teologiczne w Liceum Luterańskim w Bratysławie w 1868 roku. Następnie był studentem uniwersytetów w Getyndze, Tybindze i Berlinie. W latach 1870–1896 nauczał najpierw w Liceum Luterańskim, a następnie w Gimnazjum Luterańskim w Bratysławie, którego był również dyrektorem od 1883 do 1896 roku. W 1896 roku został mianowany nauczycielem filozofii publicznej na Uniwersytecie w Klużu-Napoce. W latach 1901–1902 był również dziekanem Wydziału Nauk Humanistycznych. Był jednym z najważniejszych filozofów węgierskich, którzy stworzyli niezależny system filozoficzny. Początkowo opierał swoje nauczanie na ideałach protestantyzmu, ale pozostawał pod wpływem dialektyki Hegla i pozytywizmu Comte'a i starał się połączyć to wszystko z elementami nauk przyrodniczych, ale był również pod silnym wpływem systemu ideologicznego Immanuela Kanta, a w ostatnich latach swojego życia subiektywnego idealizmu Fichtego. Jego teoria wartości wzbogaciła myślenie filozoficzne o wiele nowych elementów i przyciągnęła wielu węgierskich studentów. W 1884 roku założył czasopismo Magyar Philosophiai Szemle. Węgierska Akademia Nauk wybrała go na członka korespondenta w 1896 roku i członka zwyczajnego w 1908 roku. ; ; Jego główne prace: ; Psychologia eksperymentalna, 1888, ; Logika, 1889, ; Historia filozofii nowożytnej, 1896-97, ; Zadanie i podstawowe problemy teorii wartości, 1900, ; Rozumienie jako centralny moment poznania, 1910. Jego pięciotomowe dzieło Człowiek i jego świat, części I–V, zostało opublikowane po jego śmierci