Kaplica św. Elżbiety w Bańskiej Bystrzycy

Jedna z najważniejszych i najbogatszych osad średniowiecznych Węgier, Selmecbánya, została podniesiona do rangi wolnego miasta królewskiego jeszcze przed najazdem Tatarów. Jej wyjątkowe znaczenie wynikało z bogatych złóż złota i srebra znajdujących się w pobliżu, których eksploatacja położyła podwaliny pod dobrobyt miasta, który trwał do końca XVIII wieku. Do XX wieku mieszczaństwo miasta składało się praktycznie z niemieckojęzycznych osadników, którzy zasiedlili ten obszar w drugiej połowie XIII wieku. Topografia miasta została zasadniczo ukształtowana przez złoża cennych rud znajdujące się pod dzisiejszym historycznym centrum miasta, do których w średniowieczu otwarto kilka przejść, czasami nadal widocznych na powierzchni lub w piwnicach średniowiecznych domów. Wokół nich powstały grupy budynków w mieście, które obecnie zrosły się ze sobą. Ten charakterystyczny pejzaż miejski został również wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Na południe od średniowiecznego centrum miasta, otoczonego nowoczesnymi osiedlami mieszkaniowymi, tuż przy drodze stoi maleńka kapliczka poświęcona świętej Elżbiecie. Ten niewielki kościółek, który prawie nigdy nie przyciąga uwagi turystów zmierzających w kierunku centrum, został pierwotnie zbudowany w połowie XIV wieku w stylu gotyckim. Jednonawowy kościół zapewniał opiekę duchową sąsiadującemu szpitalowi miejskiemu. ; Kiedy tureckie zagrożenie dla górniczych miast w górach od południa stało się faktem, prace fortyfikacyjne rozpoczęły się również w Selmecu. Budynek kościoła został włączony do bramy wjazdowej na mury miejskie. Do XVIII wieku mury obronne utraciły znaczenie militarne, ale nadal w dużej mierze istniały. Aby poszerzyć ruchliwą drogę przed kościołem, brama i znaczna część kościoła zostały zburzone w 1879 roku, a sanktuarium, które przetrwało i istnieje do dziś, służyło jako magazyn. W latach 1894-95 zostało przebudowane w stylu neogotyckim, który możemy podziwiać do dziś, i ponownie wykorzystane jako kaplica. W tym czasie na grzbiecie budynku, krytego dachem siodłowym, wzniesiono niewielką wieżę huzarską, której neogotycki ołtarz główny wykonał miejscowy rzeźbiarz Joseph Krauss.