Janics Kalman

* Vágkirályfa, 29 grudnia 1912 – † Vágkirályfa, 20 sierpnia 2003 / lekarz, historyk, polityk ; ; Ukończył Węgierskie Gimnazjum w Bratysławie w 1931 roku, a w 1937 roku uzyskał dyplom Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu w Bratysławie. W latach 1937–1942 był asystentem szpitalnym w Trenczynie, a następnie w Komárom. Od 1943 do 1945 roku walczył jako żołnierz w II wojnie światowej. W 1945 roku był prywatnym lekarzem w Nádszeg, w latach 1946–1949 w Jolsván, a od 1949 do 1978 roku był tam lekarzem miejskim. Kiedy w 1978 roku w Szwajcarii ukazała się książka „Lata bezdomności”, podsumowująca historię deportacji Węgrów z Górnych Węgier po 1945 roku, jego twórczość została zakazana w okręgu Rožňava. Powrócił do rodzinnej wsi, gdzie czechosłowacka policja polityczna objęła go ścisłym nadzorem. W latach 1979–1989 był lekarzem zakładowym firm Duslo i Hydrostav w Vágselly. Po zmianie ustroju w 1989 roku aktywnie uczestniczył w życiu publicznym Węgier w Górnych Węgrzech: został jednym z założycieli i honorowym prezesem Węgierskiego Ruchu Chrześcijańsko-Demokratycznego, a w latach 1990–1992 był przedstawicielem parlamentu Bratysławy. Publikował od połowy lat 30. XX wieku, ale ze względu na treść artykuły te nie były publicznie dostępne po 1945 roku. Podczas Praskiej Wiosny w Czechosłowacji, w latach 1968–1970, opublikował kilka artykułów informacyjnych w gazetach Górnych Węgier na temat deportacji Węgrów w Czechosłowacji po 1945 roku i kwestii narodowościowej. W 1989 roku został odznaczony Nagrodą Bethlena Gabora, w 1998 roku Nagrodą Pro Probitate. W 1998 roku otrzymał Średni Krzyż Orderu Zasługi Republiki Węgierskiej. W jego rodzinnym mieście wzniesiono popiersie. ; ; Jego główne dzieła: Nasz kryzys oczami Wyżyn, 1939, ; Lata bezdomności, 1978 (angielski: 1982, ; słowacki: 1994), ; Program rządu koszyckiego i „zbiorowa wina” Węgrów, 1993; Zgubiliśmy się w Europie, 1994.