Józef Kis Witzay

* Koszyce, 26 marca 1746 – † Koszyce, 5 kwietnia 1810 / Lekarz naczelny komitatu Torna i Koszyc; Jego ojciec, József Kis Witzay (1715-1790) był „Chyrurgusą” (chirurgiem) miasta Koszyce, który zdobył wiedzę zawodową jako ratownik wojskowy. Jego syn studiował już medycynę na uniwersytecie: rozpoczął ją w Wiedniu, a ukończył w Nagyszombat, na wydziale medycznym założonym w 1769 roku i nauczającym od 1770 roku, w 1773 roku. Czterech innych absolwentów ukończyło z nim studia w roku akademickim 1772/73: Jakab Reineggs (1744–1793) – Brunszwik, János Jakab Engel (Lőcse, 31 maja 1749 – Késmárk, 10 września 1831), Ernő Keresztély Krieger (Eperjes, 1745–1818). W swojej 60-stronicowej rozprawie doktorskiej (De lingua ut signo in morbis)58 omawiał język jako objaw choroby. Po uzyskaniu dyplomu osiadł w rodzinnym mieście i został najpierw fizykiem (naczelnym lekarzem) komitatu Torna, a od 1782 roku – jako następca Károly'ego Portnera – physicus ordinarius w Kassie. Był dość powściągliwy w formalnościach urzędowych, powierzając nawet badanie położnych komitatu naczelnej położnej. Zajmował się przede wszystkim leczeniem. W ten sposób zetknął się z Ferencem Kazinczym, który zaraził się durem brzusznym, z którym nawiązał dożywotnią przyjaźń. Chociaż nie ożenił się, jeden z listów Kazinczego ujawnia, że był zakochany w żonie swojego sąsiada z ogrodu, konsula miejskiego Jakaba Sihulszkyego, i wydaje się bardzo prawdopodobne, że był ojcem Frigyesa Sihulszkyego, który również został lekarzem. W testamencie zapisał temu człowiekowi cały swój majątek ruchomy, z zastrzeżeniem, że zmieni nazwisko na Witzay. Do tego jednak nie doszło. József Kis Witzay również był członkiem loży masońskiej w Koszycach, ale niewiele wiadomo o jego działalności, ponieważ większość dokumentów związanych z lożą uległa zniszczeniu w wyniku krwawych represji spisku Martinovicsa. Nawiasem mówiąc, Kazinczy donosił w liście o pogrzebie przyjaciela: „Biedacy tłumnie przybywali do jego domu i odprowadzali jego pustą trumnę, wypełnioną kamieniami, na cmentarz, płacząc, ponieważ jego prochy zostały potajemnie ukryte w ogrodzie, zgodnie z jego własną wolą”. To również świadczy o masońskiej mentalności. Kis Witzay utrzymywał kontakt z Józsefem Kazinczym przez całe życie i nie wyparł się go nawet w czasie uwięzienia, w przeciwieństwie do wielu jego innych „przyjaciół”. W 1796 roku leczył również innego z naszych wybitnych poetów, Gábora Daykę (1769–1796), ale okazał się on bezsilny wobec choroby płuc.