Józef Papay

* Fűr, 29 czerwca 1939 – / inżynier naftowy i gazowy, profesor uniwersytecki, członek Węgierskiej Akademii Nauk; ukończył studia w 1957 r., uzyskał dyplom inżyniera naftowego na Politechnice Przemysłu Ciężkiego w Miszkolcu w 1962 r. W latach 1969–1970 był studentem studiów podyplomowych w Scuola Enrico Mattei w Mediolanie. Od 1962 r. był pracownikiem i kierownikiem działów różnych firm naftowych. W latach 1980–1988 był kierownikiem działu Węgierskiego Instytutu Badań i Rozwoju Węglowodorów. W latach 1988–1991 był konsultantem naukowym w biurze inżynierskim w Austrii, a w 1992 r. został przydzielony do zarządzania Laboratorium Nafty i Gazu Węgierskiej Spółki Naftowej i Gazowej, a od 2000 r. był głównym konsultantem. Od 1968 r. jest wykładowcą uniwersyteckim, a w 1992 r. został mianowany profesorem Uniwersytetu w Miszkolcu. Węgierska Akademia Nauk wybrała go na członka korespondenta w 1998 r., a na członka zwyczajnego w 2004 r. Jego zainteresowania badawcze obejmują planowanie, kontrolę i zarządzanie produkcją ropy naftowej i gazu, technologię górniczą złóż ropy naftowej i gazu oraz podziemnych magazynów gazu, a także technologię złożową. Sformułował hydrodynamikę i zasady rozwoju tzw. złóż dwuporowatych i podziemnych magazynów gazu. W 2009 r. otrzymał nagrodę Széchenyiego. Jest autorem ponad 310 publikacji naukowych. ; ; Jego główne prace: ; Zmiany parametrów technologii produkcji podczas rozwoju złóż gazu, 1968, ; Warunki temperaturowe odwiertów produkcyjnych i rurociągów w warunkach stacjonarnych, 1970, ; Warunki temperaturowe odwiertów węglowodorowych, 1984, ; Aspekty inżynieryjne podziemnego magazynowania gazu, 1996, ; Rozwój złóż ropy naftowej. Teoria i praktyka, 2003.