Józef Holub

* Alsókubin, 4 kwietnia 1885 – † Pecz, 28 marca 1962 / historyk, historyk prawa, profesor uniwersytecki, członek Węgierskiej Akademii Nauk ; ; Jego ojciec był nauczycielem w szkole średniej i dostał pracę w Szekszárdzie, więc jego syn rozpoczął tam naukę i tam ją ukończył. ; W 1908 roku uzyskał certyfikat nauczyciela historii i łaciny na Uniwersytecie w Budapeszcie. W latach 1909–1923 był kustoszem kolekcji rękopisów Węgierskiego Muzeum Narodowego, a w 1920 roku uzyskał również doktorat z nauk politycznych i został prywatnym nauczycielem dyplomacji. Akademia św. Stefana również wybrała go na członka, a w 1923 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym wydziału historii Węgier Uniwersytetu Elżbiety w Peczu, a rok później profesorem zwyczajnym. W latach 1929–1930 pełnił funkcję dziekana Wydziału Nauk Humanistycznych. W latach 1938–1949 był profesorem Wydziału Prawa i Nauk Politycznych, a w międzyczasie jego dziekanem (1943–1944) i rektorem (1944–1945). Był członkiem korespondentem Węgierskiej Akademii Nauk od 1923 r., a członkiem rzeczywistym od 1945 r. W 1949 r. został pozbawiony pełnego członkostwa akademickiego i zdegradowany do członka „konsultującego”. Węgierska Akademia Nauk zrehabilitowała go w 1989 r. Jego obszarem specjalizacji była przede wszystkim średniowieczna historia prawa węgierskiego. ; ; Jego główne prace: ; Dary śmierci w naszym prawie starożytnym, 1920, ; Rola wieku w naszym prawie średniowiecznym i „listy na czasie”, 1922, ; O synostwie, 1925, ; O kwaterze dziewiczej, 1928, ; Historia komitatu Zala w średniowieczu I., 1929, ; Życie zadunajskiego majątku kościelnego u schyłku średniowiecza, 1943; Zarys historii konstytucyjnej Węgier. I-II., 1947; Reprezentacja polityczna na Węgrzech w średniowieczu (Lowanium-Paryż), 1958; Utworzenie dwóch izb Zgromadzenia Narodowego Węgier (Lowanium-Paryż), 1961; Średniowieczna hydrografia komitatu Zala, 1963.