Józef Gyonyor

* Szalatnya, 25 października 1920 – † Ipolyság, 13 stycznia 2003 / politolog, prawnik, historyk prawa ; ; Część dzieciństwa spędził w Moulins we Francji, a następnie uczęszczał do szkoły w Ege. Ukończył Ipolyság Realgymnasium w 1939 r., studiował w Egerskiej Arcybiskupiej Akademii Prawa od 1939 do 1943 r. i uzyskał doktorat na Uniwersytecie Nauk Pázmány Péter w Budapeszcie w 1943 r. Został ranny podczas oblężenia Budapesztu i wzięty do niewoli przez Sowietów. Wrócił do Czechosłowacji w 1948 r., ale obywatelstwo czechosłowackie otrzymał dopiero w 1955 r. Pod koniec lat 40. XX wieku był badany pod zarzutem działalności antypaństwowej i przez lata był pod stałym nadzorem. Pracował w różnych urzędach państwowych, a od 1969 roku w Bratysławie, jako pracownik Departamentu Narodowości Kancelarii Rządowej Republiki Słowackiej, brał udział w przygotowywaniu uchwał związanych z wdrażaniem Ustawy o Konstytucji Obywatelskiej (używanie języka, nazwy miejsc, edukacja dwujęzyczna itp.). Sytuacja społeczna, prawna i demograficzna Węgrów na Słowacji była w centrum jego badań i publikował artykuły i książki na ten temat. Kilka jego studiów zostało opublikowanych w tomach zbiorowych. Na prośbę matki, w 1990 roku przeprowadził się do Egegu, gdzie żył w odosobnieniu, pracując nad swoimi wspomnieniami. Nie otrzymał nawet Nagrody im. Zsigmonda Keményego Węgierskiej Akademii Nauk. W 2000 roku otrzymał srebrny medal Rządu Słowackiego. ; ; Jego główne prace: ; Narodowości państwowotwórcze. Fakty i dane na temat narodowości Czechosłowacji, 1989, ; Co się z nami, Węgrami?, 1990; Narodziły się granice, 1992; Blisko stołu prawa, 1992; Ciężarne dziedzictwo, 1994.