Józef Chrenóczy-Nagy

* Nyitra, 25 lipca 1818 – † Nyitra, 11 lutego 1892 / naczelny lekarz powiatu, członek korespondent Węgierskiej Akademii Nauk (1858) ; ; Jego ojciec, Antal Nemes Nagy, był sędzią miejskim w Nyitrze. Po wymarciu męskich członków rodziny ze strony matki przyjął nazwisko Chrenóczy. Ukończył gimnazjum w Nyitrze, a następnie studiował filozofię w Vácott. Ukończył studia medyczne w Peszcie i Wiedniu. Został wyświęcony na lekarza w 1840 roku. W 1842 roku został mianowany honorowym naczelnym lekarzem powiatu Nyitra. Dzięki jego działaniom leczenie biednych pacjentów powiatu było pokrywane z funduszu narodowego. W 1848 roku został wybrany faktycznym naczelnym lekarzem. W 1884 roku zachorował (doznał udaru) i w 1890 roku przeszedł na emeryturę. Oprócz praktyki lekarskiej, zwłaszcza w młodości, był wielkim praktykiem nauk przyrodniczych i pionierem węgierskiej literatury naukowej. Jako dorosły nauczył się francuskiego i hiszpańskiego. Okazjonalnie pisał ody po łacinie. Odegrał znaczącą rolę w rozwoju naukowego języka medycznego i rozpowszechnianiu wiedzy naukowej. Jego prace przyrodnicze były publikowane głównie w czasopiśmie Magyarhoni Természetbarát, którego był jednym z redaktorów. ; ; Główne prace: Dissertatio inaug. medica sistens descriptionem thermarum Büdösköiensium, 1840, ; Enchiridion medicinae pastoralis, 1855, ; A madár a teröötés művebén, 1861, ; A keleti marhavész, marhadög, marhapestis, paczalaszály (także po słowacku) 1863,; Népiskolaai séizégéségi réglés. Krótko podsumował; dla urzędników administracji publicznej, dyrektorów szkół, duszpasterzy, nauczycieli i lekarzy, 1870,; Cholera w powiecie nitrzańskim od 1831 do 1874, 1876.