József Turóczi-Trsotler

* Moskóc, 1 października 1888 – † Budapeszt, 6 kwietnia 1962 / historyk literatury, profesor uniwersytecki, członek Węgierskiej Akademii Nauk (1947) ; ; Uzyskał dyplom nauczycielski na Uniwersytecie w Budapeszcie. Od 1913 roku był nauczycielem w Liceum Temesvár, w 1918 roku był wykładowcą w Ministerstwie Religii i Oświaty Publicznej w Budapeszcie, a w okresie Republiki Radzieckiej był profesorem w Katedrze Literatury Światowej na Uniwersytecie w Budapeszcie. Po upadku Republiki Radzieckiej został pozbawiony katedry. W latach 1920–1944 był nauczycielem w Żydowskim Gimnazjum Dziewcząt w Budapeszcie, od 1939 roku był jego zastępcą dyrektora i kolegą w Pester Lloyd. Oprócz pracy dydaktycznej zajmował się działalnością naukową. Jego artykuły i studia były publikowane w czasopismach literackich. Od 1945 roku był profesorem zwyczajnym porównawczej historii literatury na Uniwersytecie w Budapeszcie, a od 1949 roku aż do śmierci był kierownikiem katedry języka niemieckiego i historii literatury. Redagował obcojęzyczne czasopismo Acta Litteraria. Z literatury światowej interesował się głównie literaturą niemiecką (Goethe, Heine, Lenau, Th. Mann). Inne obszary jego badań obejmują węgiersko-niemieckie stosunki kulturalne, barok, klasycyzm, romantyzm. W 1934 roku otrzymał Nagrodę Baumgartena. Zrobił wiele, aby rozpowszechnić sławę Petőfiego za granicą jako poety i był redaktorem pierwszej nowoczesnej niemieckojęzycznej antologii Petőfiego. Tłumaczył również dzieła (Chamisso, Goethe, Thomas Mann, Hauptmann ; etc.). ; ; Jego główne dzieła: ; E. T. A. Hoffmann meséi, 1911, ; Goethe Wilhelm Meisterének óslakja, 1912, ; György Dózsa w literaturze niemieckiej XVII wieku, 1913, ; Péter Vajda i romantyzm niemiecki, 1913, ; Elementy węgierskie w literaturze niemieckiej XVII wieku, 1914, 1916, ; Do historii niemieckiego przedmiotu Ban Bánk, 1917, ; Rozdział z historii badań nad historią literatury węgierskiej, 1920, ; O przyczynach wielu zepsuć w krajach, 1930, ; Węgierscy kartezjanie, 1933, ; Odkrycie języka węgierskiego, 1933, ; Źródła węgierskiego życia intelektualnego w XVI i XVII wieku, 1933, ; Pierwsze formy europeizacji ducha węgierskiego, 1934, ; Europeizacja literatury węgierskiej, 1946, ; Realizm i historia literatury, 1946; Petőfi w literaturze światowej, 1955; Węgierska literatura światowa I–II. (z bibliografią jego dzieł), 1961.