Józef Knoll

* Koszyce, 30 maja 1925 r. – / lekarz, farmakolog, profesor uniwersytecki, członek Węgierskiej Akademii Nauk; ; Ukończył szkołę średnią w Budapeszcie w 1943 r. Rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Pázmány Péter w 1945 r. i uzyskał dyplom lekarza w 1951 r. na wydziale, który w międzyczasie przekształcono w Uniwersytet Medyczny Semmelweisa w Budapeszcie. Jako student pracował w Instytucie Farmakologii uniwersyteckiej od 1949 r., a po ukończeniu studiów rozpoczął karierę akademicką jako adiunkt. W 1958 r. został profesorem nadzwyczajnym, w 1963 r. profesorem uniwersyteckim i dyrektorem Instytutu Farmakologii i Farmakoterapii. Przeszedł na emeryturę w 1995 r., a od 2004 r. jest profesorem emerytowanym. Jego dziedziną badawczą jest psychoneurofizjologia i farmakologia. Opierając się na analizie fizjologicznych mechanizmów zachowań opartych na popędach, stworzył nową teorię odruchowej interpretacji złożonych reakcji behawioralnych. Najpierw napisał monograficzną konkluzję swoich eksperymentów zatytułowaną Teoria aktywnych odruchów. Analiza niektórych fundamentalnych mechanizmów wyższej aktywności nerwowej w 1969 roku, a następnie uzupełnił ją wynikami swoich nowych badań w książce Mózg i jego jaźń. Neurochemiczna koncepcja wrodzonych i nabytych popędów. Opublikował ją w 2005 roku (w języku węgierskim: Agy és tudata, 2006). Stworzył nową rodzinę przeciwbólowych, przeciwzapalnych związków pirymidynowych, z których substancja o nazwie handlowej Rymazolium (Probon) stała się lekiem w 1976 roku, ale środki przeciwbólowe należące do azydimorfin również kojarzone są z jego nazwiskiem. Wyprodukował również deprenyl, który jest stosowany na całym świecie w leczeniu choroby Parkinsona i Alzheimera, a także depresji. Udało mu się również odkryć podobny, ale znacznie skuteczniejszy związek, którego rozwój w lek nie został jeszcze ukończony. Doniósł o tym w następującej publikacji: (-)l-(Benzofuran-2-yl)-2-propylaminopentane, [(-)BPAP], a selective enhancer of the impulse propagation mediated release of katecholamins and serotonin in the brain (współautor), 1999. Jego podręcznik Farmakologia doczekał się siedmiu wydań od czasu pierwszej publikacji (1965). Był redaktorem, współpracownikiem i członkiem rady redakcyjnej licznych węgierskich i międzynarodowych czasopism farmakologicznych i neurofizjologicznych. Węgierska Akademia Nauk wybrała go członkiem korespondentem w 1970 r., a członkiem rzeczywistym w 1979 r. W 2003 r. otrzymał Nagrodę Széchenyiego.