Jenő Zamaróczy

Trenczyn, 7 września 1891 – † Budapeszt, 16 grudnia 1957 / inżynier mechanik, specjalista ds. organizacji przemysłu; ; Dyplom uzyskał w 1913 roku na Politechnice Budapesztańskiej. Brał udział w I wojnie światowej. W latach 1920–1926, jako główny inżynier Węgierskiej Fabryki Drutu Stalowego, Drutu i Lin (fabryka Deichsel) w Miszkolcu, zajmował się głównie zagadnieniami obróbki cieplnej. W 1927 roku zajmował się zadaniami masowej produkcji i organizacji technicznej oraz praktycznym zastosowaniem precyzyjnych części silników samochodowych zbudowanych na zasadzie całkowitej zamienności w dużych fabrykach samochodowych w USA. W 1928 roku powrócił do Budapesztu i został głównym inżynierem Danuvia RT. Na tym stanowisku, już na początku lat 30. (1932–1933), jako pierwszy na Węgrzech wdrożył produkcję części podzieloną na operacje elementarne i zarządzaną i organizowaną wyłącznie na podstawie instrukcji operacyjnych, co umożliwiało montaż bez połączeń. Wkrótce został dyrektorem technicznym, a następnie dyrektorem zarządzającym i zastępcą dyrektora generalnego Danuvia RT. Po II wojnie światowej w krótkim czasie przekształcił Danuvia RT w centrum krajowego zaopatrzenia w obrabiarki. Od 1951 roku był kierownikiem wydziału mechaniki precyzyjnej w Instytucie Projektowania Mechanicznego. Od 1954 roku aż do śmierci pracował w fabryce łożysk tocznych Diósdi.