Jan Feketeházy

* Vágsellye, 16 maja 1842 – † Vágsellye, 31 października 1927 / inżynier budowy mostów; Jego przodkowie przybyli tu z Czech, jego ojciec, nauczyciel kantor, pierwotnie nazywał się Domonkos Černohaus, który zwęgierował swoje nazwisko na Feketeházy. Jego matką była Anna Fekete. Rozpoczął edukację w szkole podstawowej w swoim rodzinnym mieście, uczęszczał do gimnazjum pijarów w Nagyszombat i Nitrze, gdzie ukończył studia w 1861 roku. Studiował na Uniwersytecie Technicznym w Wiedniu, a następnie w Zurychu, otrzymując dyplom inżyniera w 1866 roku. Jako stażysta brał udział w projektowaniu Kanału Bosforskiego i mostu na Dunaju Wiedeń-Stadlau. Po kompromisie z 1867 roku wrócił do domu i od 1873 roku pracował jako pracownik zarządu MÁV. W 1892 roku przeszedł na emeryturę ze stanowiska głównego inżyniera MÁV. Przez jakiś czas mieszkał w Budapeszcie z rodziną, ale w 1919 roku jego miejsce zamieszkania w spisie ludności zostało wymienione jako Vágsellye. W 1923 roku uległ wypadkowi podczas budowy domu i amputowano mu nogę. Dokonał znaczących osiągnięć, zwłaszcza w dziedzinie projektowania konstrukcji żelaznych, nawet na arenie międzynarodowej. Do 1912 roku wszystkie mosty MÁV były budowane według jego projektów. Do jego wybitnych dzieł należą most Ferenca Józsefa (dziś Szabadság) w Budapeszcie, most obrotowy w Fiume, Dworzec Wschodni, Opera i konstrukcja dachu Głównego Urzędu Celnego (dziś Uniwersytet Korwina). Most Erzsébet w Komáromie (w latach 1891–1892) oraz most Marii Valerii między Parkány a Ostrzyhomiem (w latach 1893–1896) zostały zbudowane według jego projektów. Na podstawie badań Ede Lósy-Schmidta ustalono, że był on również projektantem mostu nad Cisą w Segedynie, zbudowanego przez światowej sławy francuską firmę Eiffel. Jego obrotowe tarcze do lokomotyw kolejowych i wojskowe konstrukcje mostowe cieszyły się popularnością również za granicą. Tablica pamiątkowa i Dom Węgierski nazwany jego imieniem upamiętniają jego pamięć w rodzinnym mieście. Jego wdowa (właśc. Júlia Szecsey) zmarła w 1952 roku w Vágsellye, ale jej majątek został skonfiskowany w 1945 roku, a ona sama stała się bezpaństwowcem. Spośród jej trzech synów, János Feketeházy Jr. (1891–1953) kontynuował pracę ojca i osiedlił się w Vágsellye jako inżynier projektant. Budował głównie mosty dla kanałów odwadniających zbudowanych wokół Vágsellye w czasie Wielkiego Kryzysu. Spośród mostów nadal w użyciu, przypisuje mu się zaprojektowanie żelbetowego mostu drogowego łączącego Deáki i Alsószeli, a także żelaznej konstrukcji portyku kościoła w Peredzie, który swoją piękną dekoracją dowodzi jego wybitnego talentu. Miał własną firmę budowlaną, która wybudowała również pierwsze chodniki w Vágsellye. Zaprojektował również miejscową wiejską rzeźnię. Po 1945 roku wraz z żoną Marią zostali deportowani w ramach czechosłowacko-węgierskiej wymiany ludności. Po śmierci wdowy oboje zostali pochowani w rodzinnym grobowcu w Vágsellye.