Janos Fabry

* Bańska Bystrzyca, 1698 – † Wasilkowo, Ukraina, 1750 / lekarz ; ; Naukę rozpoczął w rodzinnym mieście, a następnie w latach 1719–1723 studiował nauki humanistyczne na Uniwersytecie w Jenie. Od 1723 roku studiował teologię na Uniwersytecie w Halle, a następnie na Uniwersytecie w Kilonii, które ukończył w 1729 roku. Doktorat z filozofii uzyskał w 1730 roku, a doktorat z teologii w 1731 roku. Na tym jednak nie zakończył studiów, gdyż uzyskał również doktorat z medycyny na Uniwersytecie w Halle. Tytuł jego rozprawy o diamentach, opublikowanej w 1737 roku, brzmiał De adamante. Mimo że jest to przede wszystkim praca mineralogiczna, nie brakuje w niej aspektów medycznych. Praca ta została wysoko oceniona przez jego nauczycieli, a jeden z najwybitniejszych lekarzy tamtych czasów, Friedrich Hoffmann (1660–1742), również ją chwalił. Napisał do niego również obszerny list, który został włączony do rozprawy. Pewne informacje biograficzne rzucają na to światło. Dowiadujemy się między innymi, że Fábry odbył długą podróż do kilku krajów Europy Zachodniej w trakcie studiów, a nawet dotarł do Petersburga. Pięć lat po inauguracji jako doktor medycyny, w 1742 roku, jego podróż zaprowadziła go ponownie do Rosji, a Hoffmann prawdopodobnie odegrał w tym rolę, ponieważ poproszono go o rekomendację sześciu doskonale wyszkolonych lekarzy dla armii rosyjskiej. Jedną z rekomendowanych osób był János Fábry. W grudniu 1742 roku przebywał już w Kijowie jako dyrektor ochrony przed epidemiami na południowym, zagrożonym pograniczu. Ponieważ dopiero XVIII wiek był w Rosji, kwarantanna była stosowana w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się epidemii od lat dwudziestych XVIII wieku, a nawet w latach czterdziestych XVIII wieku nie mieli wystarczającego doświadczenia w kwarantannie dżumy. Fábry’ego można zatem słusznie nazwać „doktorem kwarantanny”, ponieważ jego najważniejszą działalnością przez lata było zwalczanie i zapobieganie dżumie i innym epidemiom. Uważa się go za założyciela pierwszego „centralnego instytutu dżumy” w Rosji. Mimo to w Rosji nadal istniało wielu przeciwników kwarantanny. W tym kontekście należy podkreślić znaczenie działalności Jánosa Fábry’ego.