Jan Deak

* Sajógömör, 11 stycznia 1883 – † Marcali, 7 czerwca 1961 / Teolog ewangelicki, profesor uniwersytecki ; ; Rozpoczął naukę w swojej rodzinnej wsi. Studiował teologię w Prezbiteriańskiej Akademii Teologicznej, na uniwersytetach w Halle i Bazylei, a w 1907 roku uzyskał tytuł magistra nauk humanistycznych na Uniwersytecie w Bazylei. Od 1907 roku był profesorem nadzwyczajnym w Prezbiteriańskiej Akademii Teologicznej, a od 1916 do 1919 roku profesorem zwyczajnym. Od 1907 roku był także wikariuszem w prezbiteriańskim. Od 1919 do 1924 roku był profesorem w Bratysławskiej Akademii Teologicznej, którą uciekł do Budapesztu, a od 1923 roku był publicznym profesorem zwyczajnym Starego Testamentu na Wydziale Teologicznym Ewangelickim w Sopron Uniwersytetu w Peczu. W latach 1930–1931, 1934–1935 i 1939–1940 był dziekanem Wydziału Teologicznego. Przeszedł na emeryturę w 1950 roku. Był prezesem Węgierskiego Towarzystwa Błękitnego Krzyża i redagował oficjalne czasopismo tegoż towarzystwa, Józanság. ; ; Jego główne prace: ; Państwowy nadzór nad protestanckim szkolnictwem wyższym, 1909, ; Rozwój indywidualizmu religijnego i moralnego w Starym Testamencie, 1909, ; Die Gottesliebe in den alten semitischen Religionen (Czasopismo Teologiczne), 1915, ; Komentarz do Starego Testamentu, historia Izraela i nowa literatura oraz problemy teologii biblijnej Starego Testamentu (Biuletyn Teologiczny), 1916, ; Aktualny stan kwestii Powtórzonego Prawa (Przegląd Teologiczny), 1926, ; Związek chrześcijaństwa ze Starym Testamentem (wyznanie wiary i nauka), 1930.