István Tamasko

* Bratysława, 15 lutego 1801 – † Bratysława, 26 stycznia 1881 / orientalista, filolog, tłumacz, sanskrytolog, nauczyciel ; ; Pochodził z rodziny ewangelickiej, studiował w bratysławskim Liceum Ewangelickim, gdzie w 1822 roku przez pół roku uczył w pierwszej klasie gramatyki jako nauczyciel zastępczy. Następnie kontynuował naukę na nowo otwartym protestanckim wydziale teologicznym w Wiedniu. Po półtora roku wrócił do ojczyzny i przez jakiś czas nauczał. Gdy protestanci ponownie mieli możliwość studiowania na uniwersytetach zagranicznych, Tamáskó udał się do Getyngi, gdzie przez dwa lata studiował sanskryt i arabski. Po powrocie do domu został dyrektorem wyższej szkoły mieszczańskiej w Bazinie. Od 1838 roku był dyrektorem bratysławskiego Liceum Ewangelickiego. Był nauczycielem składni w liceum, a od 1862 r. przyjął również posadę nauczyciela w szkole dla dziewcząt w Bratysławie i nauczał tam aż do przejścia na emeryturę w 1872 r. Z okazji 50. rocznicy panowania swojego palatyna, w 1846 r. powitał arcyksięcia Józefa poezją sanskrycką. Przetłumaczył na łacinę poemat Mihálya Vörösmarty'ego Szózat. ; ; Jego główne dzieła: ; De causis linguae Sancritae, 1831, ; Vezérfonal a világtörténeti elbészésekre, 1845, ; Danielis Berzsenyi poetae Ecclogae, 1880.