Stephen Muller

* 1918.8.6., Pozsony Ligetfalu † 1987., Réte / sędzia piłkarski, organizator drużyny piłkarskiej ; ; W 1952 roku Złota Drużyna zdobyła złoto na igrzyskach olimpijskich. W tamtym czasie ludzie nie mieli jeszcze telewizorów, gazet i radia, z którego mogliby dowiedzieć się o wydarzeniach na świecie. Kibice sportowi oszczędzali ostatnie grosze i kupowali radia. Z pewnością nie była to tania rozrywka, ale kibice nie żałowali pieniędzy. Kupowali radia, aby móc duchem być ze Złotą Drużyną na boisku. I ten fenomen kibicowski zaprowadził nas do Istvána Müllera w Rétere, naszego mieszkańca. ; Kim on był? ; Sportowiec, dziecko urodzone w piłce nożnej, piłkarz, sędzia, a następnie trener. Siłą napędową jego pracy była miłość do sportu. Inteligentny, dobry organizator, pracowity zarówno w pracy, jak i w drużynie harcerskiej. Był aktorem, organizatorem śpiewaków w lokalnej organizacji Csemadok i czuł się również jak u siebie w przemyśle filmowym. ; Urodził się 6.8.1918 w Ligetfalu, Pozsony. Zaczął tam kopać piłkę jako prawy napastnik. Jako oddany fan Fradi, zawsze uczył swojego przyjaciela Dókę Karcsi z Vasas. Jego zawodem był fryzjer, ale pracował w studiu filmowym Koliba w Pozsony. Znał się na projekcji, scenografii i kostiumach, a tę wiedzę i jej wyniki chętnie prezentował wiejskiej publiczności. ; Ożenił się 20.2.1950 i przeprowadził się do Rétére. Jego stan zdrowia pogorszył się, więc przestał grać w piłkę nożną w 1953 roku. Ferenc Kiss i István Gyurcsi (Bodola), najlepsi piłkarze we wsi, nie mogli go z powrotem namówić na grę, ale nie zawiesił butów piłkarskich na kołku, ale kontynuował jako sędzia. ; On również lubił się wygłupiać, dlatego często był pogardzany, ale nigdy nie żartował z węgierskiego sportu i nigdy się od niego nie wycofał, i pozostał fanem węgierskiej drużyny aż do swojej śmierci. ; 4 lipca 1954 roku rodzina Istvána Müllera i przyjaciele kibice słuchali z podekscytowaniem, niemal współczując sytuacji, w milczeniu śledząc wydarzenia z ukochaną córką Manyi na rękach. Węgierska Złota Drużyna pokonała Urugwaj i dotarła do finału. György Szepesi, wujek wszystkich Gyuri, przybliżył węgierską drużynę, którą ogłoszono faworytem, słuchaczowi za pośrednictwem radia, a słuchacza bliżej linii bocznej. Wszyscy przeżywali to tak, jakby byli częścią wydarzeń dziejących się na boisku. Kiedy nastąpiła porażka 3:2, István Müller rzucił swoje ukochane radio na ziemię, ponieważ nie mógł już kontrolować swojego stanu nerwowego. Tak zapamiętały to jego ukochane dzieci. „Tata, nasz ojciec, był psychicznie załamany. Wszedł do pokoju obok radioodbiornika, usiadł i siedział tam przez pół godziny, patrząc prosto przed siebie. Nikogo nie strofował, na nic się nie skarżył, po prostu w milczeniu wykonywał swoją pracę. ; Trzeba umieć przegrywać! Był prawdziwym sportowcem. Kibicem od stóp do głów. Zrezygnował z pracy sędziego, ale nie zrezygnował ze swoich marzeń. Jego czas nadszedł w 1964 roku. W naszej wsi i okolicy rozprzestrzeniły się choroby jamy ustnej i paznokci. Naszym mieszkańcom nie wolno było opuszczać wsi. Panował bezczynność. Aby zrobić coś pożytecznego, kibice zaprojektowali szatnię na nowe boisko sportowe, na które pozyskali cegły z rozbiórki starego barokowego mostu. Wtedy narodziła się drużyna Müllera. Pierwsza drużyna studencka w naszej wsi. Rozpoczęli treningi na boisku Angyalföld, które jest częścią naszej wsi. Zdyscyplinowany jako Sportowiec, z łatwością oczarował bystre dzieciaki, które kochały piłkę nożną. Zwracał uwagę na wszystko, nawet sprawdzając książeczki kontrolne, aby piłka nożna nie wpływała negatywnie na wyniki niegrzecznych dzieci. Każdy, kto dostał złą ocenę w szkole, nie odważył się pojawić na boisku. Mimo to był bardzo kochany i szanowany. W tamtych czasach nie było możliwości zdobycia strojów piłkarskich dla dzieci. Jego żona i ciotka Juszti Huszár szyły sprzęt. Biała koszulka, czerwone spodnie i białe ochraniacze. W 1965 roku grali już w rozgrywkach okręgowych, osiągając dobre wyniki. W 1968 roku dotarli do finału i wygrali z Taksony 2:1. Ta drużyna studencka stała się bardzo dobrą drużyną młodzieżową. Po dwuletniej służbie wojskowej nie wszyscy kontynuowali grę w piłkę nożną. Druga drużyna zawsze była w pierwszej lidze okręgu. Kariera drużyny Müllera trwała do 1980 roku. Trzech członków drużyny grało w przez kilka kolejnych lat, po czym zestarzał się i zakończył karierę sportową. ; Jako człowiek głęboko wierzący, István Müller poprosił swojego przyjaciela, diakona katolickiego Gyulę Kollera, o udzielenie mu ostatniego namaszczenia na łożu boleści. Przestał grać w piłkę nożną i grać na boisku w 1987 roku. Na jego pogrzebie pożegnał go Lajos Bácsai, szef organizacji sportowej. Jego zawodnicy zabrali go w ostatnią podróż, a jego ulubieni muzycy, cygańska kapela Dezső Sipos (Pisi), towarzyszyli błogosławionemu i założycielowi drużyny Aranycsapat w Réte. ; ; Drużyna Müllera ; Nasza pierwsza drużyna studencka, drużyna Müllera, powstała w 1965 roku. Jej trenerem i założycielem był István Müller. Jako dziecko był aktywnym harcerzem w Bratysławie, a następnie zakochał się w piłce nożnej. Jako zawodnik zaczynał, ale jako miłośnik sportu ukończył szkoły sędziowskiej i kontynuował karierę sędziego. Ożenił się i tak trafił do Rétére. ; Jako zdyscyplinowany sportowiec, łatwo oczarował mądre dzieci, które kochały piłkę nożną. Zwracał uwagę na wszystko, nawet sprawdzając inspektorów, aby piłka nożna nie odbywała się kosztem niegrzecznych dzieci. ; W okręgu były dwie klasy uczniowskie, grupa wschodnia i zachodnia. ; Drużyny grupy wschodniej: Réte, Szenckirályfa, Hegysúr, Nagyfödémes, Nagygurab, Pusztafödémes, Diószeg, Nagymácséd, Ábrahám, Egyházfa, ; Drużyny grupy zachodniej: Galánta, Taksony, Felsőszeli (?) Hosszúfalu, Zsigárd, Sintava, Sopornya, Pata, Tósnyárasd, Vága. ; Zawodnicy naszej drużyny: ; Zoltán Szalay (Feki) - bramkarz, József Uhrovics (Bundi) - ballback, Lajos Pósa - środkowy obrońca, Bálint Nógely (Öcsi) - prawy obrońca, Hochman Peter - pomocnik, Hochman Pál - pomocnik, Huszár János (Funesz) - pomocnik, Urbanovics Sándor (Sanyika) - napastnik, Molnár Zoltán (Lisztös) – napastnik, Kiss István (Uborka) – napastnik. ; Pozostali gracze: Horváth Tibor, Szalay Dezső; Nie trwało to długo, w 1966 roku byli już w finale okręgowym w Galáncie. W półfinale zagrali z Sopornią i zwyciężyli 4:2. Strzelcy bramek: Hochman Pali strzelił 2 gole, Huszár Jani strzelił 1, a Molnár Zoli 1. Mecz finałowy rozegrano z Taksony. Taksony: Rete miał wynik 2:1. Naszym strzelcem bramki był Kiss Pityu. ; Ta drużyna studencka stała się następnie naszą bardzo dobrą drużyną młodzieżową. Po drużynie młodzieżowej nastąpiła dwuletnia obowiązkowa służba wojskowa. Nie wszyscy w drużynie A kontynuowali grę. Zespół powiększył się o następujących zawodników: István Macsicza (Hőgöli), Lajos Macsicza (Kosza), Mihály Bacsinszky, István Bulavcsiak, Tibor Szalay (Ibrik), István Gyorgyay (Szíti), Zoltán Kamenár (Ödön), József Horváth, Ludo Hochman, János Piroska. ; Z tej dużej drużyny pochodzi jeden z naszych zawodników z pierwszej ligi: Zoltán Molnár.