István Kovacs, B.

* Rimaszombat, 4 lipca 1953 – / archeolog, etnograf, krajoznawca ; ; Ukończył liceum w Koszycach, następnie uzyskał dyplom z etnografii i archeologii w ELTE BTK w Budapeszcie (1977), a później doktorat z nauk humanistycznych (1985). Był archeologiem-muzealnikiem w Muzeum Gömöra w Rimaszombacie (1977–1988), następnie kierownikiem Domu Wiedzy Ojczystej w Rimaszécu (1988–1990). W latach 1990–1994 był dyrektorem Muzeum Gömöra w Rimaszombacie, a następnie profesorem na Uniwersytecie Filozoficznym Konstantina w Nitrze (1995–1999). Później (2000–2002) był archeologiem w Muzeum Gömör-Kishonti. Od 2002 roku jest dyrektorem Zbiorów Naukowych Słowackiego Kościoła Reformowanego w Rimaszombacie. Jest reinicjatorem i prezesem Stowarzyszenia Muzeum Gömör-Kishonti (1990–), założycielem i redaktorem naczelnym Gömörország. Wśród jego wykopalisk archeologicznych wyróżniają się wykopaliska na cmentarzysku z epoki miedzi na granicy Méhi. Jego studia nad poezją ludową przyniosły rezultaty w dziedzinie badań nad indywidualnością. Jego najważniejsze nagrody i wyróżnienia: Nagroda im. Ferenca Széchényiego Ministerstwa Dziedzictwa Narodowego w Budapeszcie (2001), Srebrna Plakietka Rządu Republiki Słowackiej (2003), Nagroda Literacka Posonium (2004). ; ; Jego główne prace:; Chleb gliniany. Rozdziały z historii rzemiosła glinianego w Gömör i Kishont, 2001; Triada bogów i jej lud, 2002; Gömörologia. Pisma o przeszłości i teraźniejszości historycznych hrabstw Gömör i Kishont, 2003; Gömörország. Oblicza wsi w faktach, obrazach i myślach, 2004.