István Győrffy

* Hidasnémeti, 19 grudnia 1880 – † Székesfehérvár, 16 kwietnia 1959 / botanik, profesor uniwersytecki, członek korespondent Węgierskiej Akademii Nauk (1940) ; ; Ukończył studia uniwersyteckie w Klużu-Napoce. Przez kilka lat był również asystentem nauczyciela. Wtedy właśnie poznał swoją przyszłą żonę, Irmę Juliannę Greisiger, z którą mieszkał przez jakiś czas w Szepesbéli ze swoim teściem, gdy uczyli w gimnazjum w Lewoczy w latach 1909–1913. (Wcześniej pracowali w gimnazjum w Makó.) Győrffy wrócił do Klużu-Napoki w 1913 roku, gdzie był prywatnym nauczycielem, a następnie profesorem na uniwersytecie. Po I wojnie światowej Uniwersytet w Klużu-Napoce przeniósł się najpierw do Budapesztu, a następnie do Szegedu, gdzie István Győrffy założył nowy wydział botaniki i stworzył uniwersytecki ogród botaniczny. Podczas pobytu w Szegedu dwukrotnie został wybrany dziekanem Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego, a następnie w latach 1929–1930 był również rektorem. W latach 1940–1944 ponownie był profesorem na Uniwersytecie w Klużu-Napoce. W 1940 roku został wybrany członkiem korespondentem Węgierskiej Akademii Nauk, ale w 1949 roku został pozbawiony członkostwa, które zostało przywrócone dopiero w 1989 roku. W latach 1944–1945 był współpracownikiem naukowym w Muzeum w Salzburgu. W 1945 roku wrócił na Węgry i mieszkał jako emeryt w regionie Mátra, w Gyula i ostatecznie w Csákvárze. Jego głównym obszarem badań była briologia. Zajmował się ekologią, florą i zaburzeniami rozwojowymi mchów. On i jego żona regularnie badali florę Tatr Wysokich przez ponad 30 lat, ale okazjonalnie raportował również z obserwacji ornitologicznych (Lucés's fir-seed-eating birds. Aquila, 1910, The golden eagle in the Carpathians and the Mátra. Aquila, 1947). Podczas swoich profesorów w Szegedzie i Klużu-Napoce, wakacje letnie spędzał zazwyczaj w Szepesbéli i Lewoczy. W latach 1915–1919 był redaktorem Biuletynów Muzeum Botanicznego wydawanych w Klużu-Napoce, a w latach 1924–1944 Folia cryptogamica wydana w Szegedzie. Odkrył wiele nowych gatunków i rodzajów, a kilka gatunków zostało nazwanych jego imieniem. Opublikował również artykuł o węgierskich nazwach roślin i ludowych nazwach roślin. Jego syn, Barna Győrffy, był genetykiem roślin i biochemikiem. ; ; Jego główne prace: ; Dane briologiczne flory Tatr Wysokich (cykl artykułów opublikowanych w węgierskich czasopismach botanicznych), 1905–1925, ; Flora wątrobowców i mchów liściowych wokół Bratysławy (Prace Zgromadzenia Ogólnego Lekarzy i Przyrodników Węgierskich), 1907, ; Flora Zakarpacia i jej praktyczne wykorzystanie oraz nierozwiązane kwestie, 1942, ; Rośliny bezkwiatowe Transylwanii w świetle przyszłych badań. (Transylwańskie artykuły naukowe. 152., Kluż-Napoka), 1943.