Daniel Irányi, Halbschuh

* Toporc, 24 lutego 1822 – † Nyíregyháza, 2 listopada 1892 / polityk, publicysta, historyk ; ; Ukończył szkołę średnią w Preszowie, Késmárku i Rozsnyó, studiował filozofię i prawo w preszowskim liceum ewangelickim, gdzie był prezesem Węgierskiego Stowarzyszenia Młodzieży. W sierpniu 1842 roku złożył oficjalny wniosek o zmianę nazwiska na Irani. Od 1844 roku był prawnikiem w Peszcie, zwolennikiem ruchów reformatorskich. Odegrał znaczącą rolę w organizacji Pesztowskiego, później Ellenzéki Kör, a następnie ruchu peszteńskiego marca 1848 roku. W 1848 roku był sekretarzem ministra sprawiedliwości, jednym z przedstawicieli Pesztu, członkiem zespołu ochotników przeciwko Jelačićowi, a później komisarzem rządowym w komitacie Sáros. W 1849 roku był przeciwnikiem partii pokojowej w Debreczynie, a następnie komisarzem rządowym w Peszcie. Na wygnaniu był dziennikarzem w Paryżu, a w 1859 roku urzędnikiem Węgierskiej Administracji Narodowej. W 1866 roku Kossuth był wysłannikiem Bismarcka. Po kompromisie, w 1868 roku, miasto Pecz wybrało go na przedstawiciela zaocznego, a od 1869 roku był przewodniczącym 48. Partii. Był twórcą pokojowej taktyki reformy parlamentarnej 48. Partii, którą później atakował. Po utworzeniu Partii Niepodległości (1884) był również jej przewodniczącym, choć jego wpływy później zmalały. Walczył o małżeństwa cywilne i oświatę analfabetów. Opisał wydarzenia z lat 1848/49 w kilku artykułach, a w swoim dwutomowym dziele napisanym po francusku napisał historię polityczną rewolucji węgierskiej. Została ona również wydana w języku węgierskim w 1989 roku w tłumaczeniu Margit Szoboszlai. ; ; Jego główne dzieła: ; Historia polityczna rewolucji węgierskiej 1847–1849 I–II. (wraz z Charlesem-Louisem Chassinem), 1859–1860, ; Notatki na temat wspomnień barona Zsigmonda Kemény'ego, 1883, ; Notatki na temat wspomnień Józsefa Madarásza, 1884.