Imre Meszaros

* Muzsla, 23 maja 1811 – † Wiedeń, 26 września 1865 / kanonik ostrzyhomski, historyk kościelny, członek korespondent Węgierskiej Akademii Nauk (1858) ; ; Pochodził z zamożnej rodziny rolniczej. Ukończył liceum w Ostrzyhomiu, filozofię i teologię w Nagyszombat. Święcenia kapłańskie przyjął w 1834 roku. Został kapelanem w Lekér, w 1835 roku w Nyitranaykér, następnie w Barton i przez krótki czas w Kiliti. Od 1836 do 1845 roku był nauczycielem w liceum w Ostrzyhomiu, gdzie nauczał języka węgierskiego, historii literatury, religioznawstwa i nauk przyrodniczych. W 1847 roku był dyrektorem biura arcybiskupiego, a od 1848 roku proboszczem parafii Vadkert. W 1864 roku został kanonikiem w Ostrzyhomiu i dyrektorem Pazmanaeum w Wiedniu. Jego twórczość ma głównie charakter religijny – pisał podręczniki szkolne i tłumaczył „Narzeczonych” Manzoniego (1851). W latach 1857–1858 redagował sześć tomów „Biuletynów Edukacji Publicznej” w Balassagyarmat. Jego dzieło zatytułowane „Społeczeństwo i chrześcijaństwo” pozostało w rękopisie. ; ; Jego główne dzieła: ; Szavalástan (z fragmentami do recytacji), 1840, ; Krótki szkic historii religii…, 1850, ; O filozofii Seneki, 1859.