Imre Kery (Bittner)

* Késmárk, 12 listopada 1798 – † Borossebes, 15 maja 1887 / lekarz, specjalista zdrowia publicznego, członek korespondent Węgierskiej Akademii Nauk ; ; Ukończył naukę w szkole średniej w Miszkolcu i Kisszeben, a następnie zapisał się do akademii prawniczej w Koszycach. Przez krótki czas pobierał nauki u Frigyesa Keresztessyego, naczelnego lekarza komitatu Abaúj, gdzie zainteresował się zawodem lekarza. W 1819 roku zapisał się na Uniwersytet w Peszcie, gdzie studiował medycynę. Został wyświęcony na doktora medycyny w 1825 roku. W ostatnich latach studiów uniwersyteckich odbył podróże studyjne do kilku krajów Europy Środkowej, a w tym czasie jego słuch pogorszył się z nieznanych jeszcze przyczyn, więc jego pragnienie nauczania na uniwersytecie nie mogło zostać spełnione. W 1825 roku przeniósł się do Borosjenő w komitacie Arad, gdzie był najpierw lekarzem dworskim rodziny hrabiego Königsegg, następnie asystentem lekarza komitatu Arad w latach 1829–1849, a następnie naczelnym lekarzem. W 1848 roku zmienił nazwisko na Kéry. Zrezygnował po klęsce wojny o niepodległość w latach 1848–1849, ale od 1860 roku aż do śmierci ponownie był naczelnym lekarzem komitatu. Jako lekarz wyróżniał się przede wszystkim w walce z epidemiami (ospa, cholera, malaria). Analizował również skład chemiczny wód mineralnych i badał ich właściwości lecznicze. Jako amator zajmował się również botaniką, astronomią, geologią i geografią, a w 1859 roku objął nawet katedrę naukową na temat geograficzny zatytułowany „Opis najbardziej wysuniętego na wschód regionu górskiego naszego kraju, należącego do komitatu Arad”. Jego hobby obejmowały uprawę winorośli i produkcję wina, a w 1872 roku otrzymał certyfikat uznania za jedno ze swoich win. ; ; Jego główne dzieła: ; O gorączkach z Bánság, 1847, ; Pomysły na uregulowanie medycyny publicznej na Węgrzech, 1848, ; Źródło mineralne Mennyházy w terminologii chemicznej i leczniczej, jako informacja dla tych, którzy chcą skorzystać z tego uzdrowiska (również w języku niemieckim), 1866.