Imre Frivaldszky

* Bacskó, 6 lutego 1799 – † Jobbágyi, 19 października 1870 / przyrodnik, zoolog, botanik, członek Węgierskiej Akademii Nauk; ; Naukę w szkole średniej rozpoczął w Sárospataku, następnie kontynuował w Egerze i ukończył w Koszycach. W wieku 15 lat poznał Pála Kitaibela (Nagymarton, 3 lutego 1757 – † Peszt, 13 grudnia 1817), wybitnego botanika i chemika, z którym wziął udział w wycieczce do Hegyalji i w tym czasie interesował się naukami przyrodniczymi. Na Uniwersytecie w Peszcie, gdzie wywarł na niego wielki wpływ wszechstronny profesor János Konstantin Schuster (Pécs, 7 maja 1777 – †Pest, 19 maja 1838), w 1821 roku otrzymał święcenia doktora medycyny. Następnie przez 30 lat, aż do przejścia na emeryturę w 1851 roku, był pracownikiem Węgierskiej Akademii Nauk. Na początku swojej kariery interesował się przede wszystkim botaniką, ale później zajął się zoologią. Międzynarodową sławę zyskał jako zoolog opisowy, zajmujący się głównie bezkręgowcami: owadami i ślimakami. Wraz ze swoim kuzynem, zoologiem Jánosem Frivaldszkym (1822–1895) (Rajec), odbył kilka dużych podróży na Półwysep Bałkański i do Azji Mniejszej, aby badać warunki naturalne regionu i zbierać różne gatunki zwierząt i roślin. Odwiedził również południowe Włochy. Badał również faunę jaskiń. Węgierska Akademia Nauk wybrała go na członka korespondenta w 1833 r., a na członka zwyczajnego w 1838 r. Frivaldszky opowiedział Mórowi Jókaiowi o wyspie na Dunaju, która pojawia się w powieści pisarza Złoty człowiek. ; ; Jego główne prace: ; Dissertatio inauguralis medica sistensmonographiam serpentum Hungariae, 1823., ; Catalogus insectorum Emerici Frivaldszky, 1834., ; Nowe komunikaty o jego bałkańskiej podróży przyrodniczej, 1838., ; Węgle Węgier z perspektywy naturalistycznej i topograficznej, 1842., ; Propozycja rozkwitu nauk przyrodniczych w naszym kraju, 1844., ; Esej o wędrownej szarańczy z perspektywy naturalistycznej i statusowo-ekonomicznej, 1848., ; Odkrycia entomologiczne, 1862., ; Dane charakterystyczne fauny Węgier, 1870 r.