Imre Bogár (Rzeka Cisa jest niespokojna)

Cisa jest wzburzona, ; Nie chce się uspokoić. ; Ten sławny Bogár Imre, ; Chce przejść. ; ; Córka karczmarza, ; Widziała to w oknie, ; – Jeździec idzie stamtąd, ; Może Bogár Imre. ; ; Jego uzdę ma srebrną, ; Jego uzdę ma złotą. ; Moje różowe włosy to wstążka, ; Na lejcach uzdy. ; ; – Karczmarka to słyszy, ; Dziesięć litrów wina tutaj! ; Sprawię, że napije się hrabstwo, ; Niech z niego napije się. ; ; Hrabstwo to łobuz, ; Nie napije się z niego. ; Ten sławny Bogár Imre, ; Wstań na krzesło. ; ; Dzwony dzwonią w południe, ; Ale nie na obiad, ; O mój Boże, moje liczne grzechy, ; Teraz przychodzą mi na myśl. ; ; Zabiłem małą dziewczynkę, ; Za trzydzieści forintów, ; Wrzuciłem ją do Cisy, ; Za jej niewinny pocałunek. ; ; Cisa jej nie przyjęła, ; Została wrzucona w jej pianę. ; Nadszedł młody rybak, ; Złapał ją w swoją sieć. ; ; Złapał ją w swoją sieć, ; Zawiózł ją ładnie do domu. ; Na cmentarz w Gímes, ; I on ją pochował. ; ; Cisa wyschła, ; Pozostał po niej tylko ślad, ; Biedny Imre Bogár umarł, ; Pozostała po nim tylko sława.