Hojeda hojeda hojeda Varga Marija Szabó István hoje

Hojeda, hojeda, hojeda, Marija Varga, István Szabó, hoje! ; Serce moje mówi János Molnár, ; Przyjacielu, nie zabieraj mi starej pięknej ukochanej! ; Hojeda, warkocz do włosów z pąków, wianek z pereł i złota, wtedy się z tobą rozstanę! ; Wybierz, wybiera moje serce, jak na górze, jak w dolinie, jak na słabej ścieżce. ; ; 1. Powiedziałbym coś, ; Gdybym tego nie żałował, ; Gdyby pewnego dnia, ; Nie rzuciłbym tego sobie w oczy. ; ; 2. Nie bój się mnie, ; Powiedz mi to. ; Ponieważ ci powiem, ; Nie rzucę tego sobie w oczy. ; ; 1. Nazbierałem polnych kwiatów, ; Zawiązałem piękny bukiet, ; Niech ta zielona gałąź stanie się zielona, ; Ta zielona gałąź winorośli. ; ; 2. Wieża Ujvár jest wysoka, ; Mój gwiazdor upadł. ; Oddaj moją drogą gołąbko, ; Której twarz całuję. ; ; 3. Mari Varga na tysiąc, ; Wskoczyła do morza, ; János Molnár ją złapał, ; Przytulił ją do serca. ; ; Chodź, Mari, w moje ramiona, ; Pozwól mi cię przytulić, kiedy tylko zechcę.