Gyula Elischer

* Preszów, 15 października 1846 – † Budapeszt, 28 września 1909 / ginekolog, kolekcjoner dzieł sztuki ; ; Rodzina Elischerów osiedliła się w Szépesség w XIII wieku. Pierwotnie nazywano ich Oelloescher, co oznacza gaśnicę olejową – byli ekspertami w produkcji mieszanki olejowej używanej w lampach górniczych. Jego ojciec, Károly Elischer, był kapitanem milicji koszyckiej podczas wojny o niepodległość w latach 1848/49 i został później skazany za to na długoletnie więzienie. Jego matka, Antónia Nemes Kéler, była siostrą kompozytora Béli Kélera. Po ukończeniu szkoły średniej w Preszowie, w 1871 roku uzyskał dyplom lekarza na Uniwersytecie Wiedeńskim. Został asystentem w Katedrze Histopatologii Uniwersytetu w Budapeszcie, w 1877 roku uzyskał uprawnienia nauczyciela prywatnego, a w 1895 roku został profesorem uniwersyteckim. Od 1884 roku był naczelnym ginekologiem szpitala. W młodości zajmował się również stenografią i założył pierwsze wiejskie koło stenograficzne na Węgrzech. Uważany był za znanego kolekcjonera dzieł sztuki. Jego kolekcja grafik Rembrandta i Dürera została zakupiona przez Muzeum Sztuk Pięknych w Budapeszcie. Był również inicjatorem wzniesienia pomnika Semmelweisa w Budapeszcie. Swoją znaczącą kolekcję dzieł Goethego przekazał Węgierskiej Akademii Nauk. Jego słynne dzieło: „O paleniu zmarłych” z 1874 roku. Jego syn, Gyula Elischer Jr. (Budapeszt, 28 lutego 1875 – Budapeszt, 16 grudnia 1929) był radiologiem i profesorem uniwersyteckim, który po śmierci Béli Alexandra w 1916 roku stał się czołową postacią węgierskiej radiologii. Podczas I wojny światowej był lekarzem wojskowym, kierując pracownią rentgenowską w Rózsahegy, a następnie w Nyitrze. Po I wojnie światowej został kierownikiem katedry radiologii na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu w Debreczynie, założonego w 1914 roku. Osiągnął trzy znaczące międzynarodowe wyniki w dziedzinie badań rentgenowskich serca, nerek i błony śluzowej żołądka. Jego przedwczesna śmierć nastąpiła z powodu raka wywołanego promieniowaniem rentgenowskim.