Hefty Gyula Andor

* Bratysława, 14 lutego 1888 – † Budapeszt, 3 grudnia 1957 / nauczyciel, turysta, pisarz specjalistyczny ; ; Ukończył szkołę średnią w swoim rodzinnym mieście. Uzyskał dyplom nauczyciela historii na Uniwersytecie Nauki i Technologii w Budapeszcie. Od 1911 roku do wybuchu II wojny światowej mieszkał w Késmárku. W latach 1911–1919 był nauczycielem historii w Szkole Handlowej w Késmárku. Był aktywnym turystą i alpinistą, a także wielkim fanem sportów zimowych. Otworzył nowe drogi wspinaczkowe na wielu trudnych ścianach skalnych, a w 1916 roku osiągnął doskonałe wyniki, wchodząc na północno-zachodnią ścianę Krywania. Przypisuje mu się pierwsze zimowe wejścia na kilka szczytów tatrzańskich. Organizował także zawody narciarskie w Tatrach, przyczynił się do powstania pierwszego węgierskiego podręcznika narciarskiego (1912) i przewodnika po szkołach wspinaczkowych w okolicach stolicy (1913) oraz był jednym z głównych współpracowników przy tworzeniu 3-tomowego przewodnika turystycznego po Tatrach Wysokich (1914). ; Był współpracownikiem czasopisma Turistaság és Alpinizmus, a następnie jego współredaktorem. W listopadzie 1918 roku był jednym z orędowników powstania Republiki Spiskiej. Dlatego też w grudniu 1918 roku – gdy w Késmárku pojawiły się wojska czeskie – został aresztowany i przez pewien czas przetrzymywany w więzieniu Illava. Ponieważ odmówił złożenia przysięgi wierności, nie mógł już być nauczycielem w szkole handlowej. Nie chciał, aby jego rodzina była pokrzywdzona z powodu jego poglądów politycznych, dlatego przeprowadził się w Tatry bez rodziny. Podczas swojej pracy dużo podróżował do Polski i na Węgry, co władze czechosłowackie uznały za kolaborację z wrogiem i dlatego został po raz drugi uwięziony, tym razem w Bratysławie. Jako mason często wypowiadał się przeciwko zagrożeniu nazistowskiemu. W 1938 roku przeszedł ciężką operację (perforacja wyrostka robaczkowego), po której dowiedział się, że chcą go uwięzić po raz trzeci za antyhitlerowskie wypowiedzi. Nie czekając na to, wyjechał do Budapesztu przez Koszyce - zamierzał zostać tam miesiąc, ale już nie wrócił. Do wybuchu II wojny światowej pracował jako propagator Transylwanii w Marosvásárhely, a następnie przeniósł się do Budapesztu. ; ; Jego główne prace: ; Vezérfonal az iskolai síoktatáshoz, 1918, ; Gerlsdorf, 1932, ; Die Kesmarker Holzkirche (o drewnianym kościele w Kesmárk), 1933.