Győző Kocsis

* 26 lipca 1937, Vágkirályfa - † 27 marca 2020, Vágkirályfa / poeta i pisarz amator ; ; Kocsis Győző, czyli jak go nazywali pokolenia mieszkańców Vágkirályfa, wujek Gyuszi, urodził się 26 lipca 1937 roku w Vágkirályfa jako jedyne dziecko Józsefa Kocsisa i Gizelli Bergendi. ; Do szkół uczęszczał w Vágkirályfa, Vágsellye, Zsigárd, a następnie Érsekújvár. Tutaj uzyskał maturę w akademii handlowej, choć omal nie został wyrzucony ze szkoły jako entuzjastyczny zwolennik rewolucji 1956 roku. W czasach rewolucji napisał, a jego kolega z klasy wyrecytował jego wiersz „Czego pragnie naród węgierski?”. Za karę musieli powtarzać klasę. W 1959 roku poślubił miłość swojego życia, Marię Benes. Mieli dwoje dzieci, Zoltána i Annabellę. Győző Kocsis pracował w ciągu swojego życia w kilku przedsiębiorstwach przemysłowych w Vágsellyé i Galáncie. Najpierw jako kierownik magazynu, kierownik działu zakupów, a następnie jako dyrektor techniczny. Przeszedł na emeryturę w 1995 roku i wtedy naprawdę rozpoczęła się jego kariera pisarska. Jednak znacznie wcześniej był aktywnie zaangażowany w życie kulturalne. Od 1961 roku pisał sztuki teatralne i pracował jako aktor amator. Otrzymał również krajowe uznanie za rolę głównego bohatera w sztuce Béli Lovicseka Végállomás. Z entuzjazmem kolekcjonował materialne pamiątki kultury chłopskiej Vágkirályfa i okolic, z których powstały wystawy etnograficzne nie tylko w jego rodzinnej wsi, ale także w sąsiednich osadach. Lubił też odwiedzać szkoły podstawowe i opowiadać dzieciom o starych tradycjach. Ta działalność zainspirowała uczniów szkoły podstawowej w Vágsellye, którzy pracowali nad życiem Győző Kocsis w konkursie Poszukiwaczy Skarbów. ; Wujek Gyuszi zbierał również fotografie, które skrupulatnie kategoryzował i które mieszkańcy wsi mogli oglądać w ramach kilku wystaw. Kolekcja 1500 zdjęć wiernie odzwierciedla przeszłość jego rodzinnej wsi i pozostanie wieczną dokumentacją dla potomności. ; W 2011 roku wziął się do roboty. Próbował dowiedzieć się o życiu i miejscach ostatniego spoczynku mieszkańców Vágkirályfai, którzy polegli w II wojnie światowej. W rezultacie tej pracy opublikowano jego książkę Akikért nem szállás a harang. ; W 2017 roku opublikowano jego pierwszy zbiór wierszy Könnyek és vikarot. Tytuł tomu nie jest przypadkowy, łzy mówią o ranach i smutku autora w ciągu jego życia, a kwiaty odnoszą się do pięknych rzeczy, które wydarzyły się w jego życiu, do młodości i miłości. Te wiersze są skierowane do tych, którzy kochają naszą wieś i kochają wiersze. Zostały napisane dla nas, rodzin królewskich, dla nas, którzy wciąż wiemy, gdzie są Abacsony, Szakajtás, Földverem - gdzie były. ; W tym samym roku Słowacko-Węgierski Instytut Kultury opowiada najsłynniejsze historie Vágkirályfy Győző Kocsisa w serii DVD Żywa poezja ludowa. ; W grudniu 2019 roku, dzięki wsparciu finansowemu, spełnia się kolejne marzenie – ukaże się jego drugi tomik wierszy zatytułowany „Sny we mgle przemijania”. Ulice, drzewa, nadrzeczne kamyki wyłaniają się w wyobraźni czytelnika, ożywają uczucia i smaki, które kiedyś odczuwał podczas wiejskich wakacji. Wiersze oddają cuda istnienia. Pojawia się wszystko, czego człowiek może doświadczyć w swoim życiu: miłość, rozczarowanie, radość i smutek, narodziny i śmierć.