Gusztav Tomcsanyi

* Ósva, 13 lutego 1852 – † Máramarossziget, 3 października 1911 / inżynier leśnictwa, zawodowy pisarz; młodszy brat Gyuli Tomcsányi. Ukończył naukę w liceum w Koszycach, a następnie w Akademii Górniczo-Leśnej w Selmecbánya w latach 1871–1874. Wstąpił do służby państwowej w 1874 roku: pracował w Ungvár, następnie w Bánya-Beszterce, Budapeszcie, Bustyaháza i wreszcie w Máramarossziget aż do śmierci jako szef największej dyrekcji leśnictwa w kraju. Był również aktywny w dziedzinie turystyki i pełnił funkcję wiceprezesa departamentu Karpat Wschodnich Węgierskiej Akademii Nauk w latach 1898–1910. Jego prace literackie były publikowane w czasopismach leśnych i zajmował się głównie leśnictwem. Był projektantem ogrzewanej powietrzem przędzarki do nasion i zimowni dębowej z żołędzi. Nazywano go również wybawcą dębowych gajów. Jego wielką zasługą jest zapoczątkowanie intensywnego rolnictwa alpejskiego na sprzyjających warunkach górskich: tworzenie odpowiednich spółdzielni mleczarskich, dzierżawa pastwisk alpejskich poprzez ich znakowanie, planowe i regulowane użytkowanie lasów i innych gruntów regionu. Za jego kadencji majątek skarbowy w Máramaros powiększył się, co umożliwiło wprowadzenie planowej gospodarki leśnej i rolnej w niemal całym regionie. ; ; Jego główne dzieła: O uprawie sadzonek leśnych, 1889.