Grób radcy ministerialnego i nauczyciela Ottó Schwartza

W grobie numer 295 na cmentarzu w Selmec spoczywa były wybitny nauczyciel akademii, fizyk i uczony pisarz Ottó Schwartz. Jenő Sobó wspominał w swoim nekrologu o ulubionym „Papie Schwartzu” studentów w 1910 roku: „Wraz z nim wyłoniła się typowa postać z szeregów żyjących nauczycieli, którzy po przywróceniu naszej konstytucji i zwęgieryzowaniu naszej uczelni górniczej, z gorliwym entuzjazmem wyruszyli na trudną, niemal nieprzerwaną drogę, mającą na celu narodowy rozwój nauk górniczych” (Sobó J., 1910, s. 401). Dr Ottó Schwartz urodził się w Bezdán, w komitacie Bács-Bodrog, 29 września 1847 roku. Ukończył szkołę średnią w Timișoarze i Budzie. W tym drugim miejscu ukończył szkołę średnią. Tymczasem jego ojciec, inżynier, został przeniesiony do Banatu, gdzie był kierownikiem państwowego biura architektonicznego. W tym czasie jego syn Otto wyjechał do Wiednia, gdzie spędził cztery lata na uniwersytecie i w instytucie fizycznym. W 1869 roku zdał egzamin nauczycielski, a w 1871 roku uzyskał doktorat z nauk humanistycznych. W 1869 roku został docentem na akademii w katedrze chemii i matematyki, gdzie powierzono mu między innymi samodzielne wykłady z fizyki. W 1872 roku został profesorem nadzwyczajnym, w 1878 profesorem zwyczajnym, w 1890 radcą górniczym, a w 1894 głównym radcą górniczym. Na akademii początkowo uczył tylko fizyki, ale od 1872 roku nauczał również matematyki. Jak czytamy w jego biografii: „Uważnie śledził rozwój elektrotechniki i na jego prośbę w 1896 roku elektrotechnika została włączona do regularnych przedmiotów akademii. Nauczał bowiem tego przedmiotu z największym wysiłkiem przez osiem lat, aż do 1894 roku, kiedy to elektrotechnika otrzymała osobny wydział”. (Sobó J., 1910. s. 403) Jak podkreślił również Jenő Sobó: Ottó Schwartz był człowiekiem i nauczycielem w ścisłym tego słowa znaczeniu. Jako człowiek kierował się ścisłym poczuciem obowiązku i miłością do dobra wspólnego. Jako nauczyciel posiadał ogromną wiedzę i był dobrym przyjacielem zarówno swoich kolegów nauczycieli, jak i uczniów. „Spokojna mądrość, zdrowy rozsądek, duże doświadczenie, trzeźwy osąd oparty na czystej wiedzy i uczona skromność były głównymi cechami jego charakteru jako nauczyciela”. (Sobó J., 1910. 402. l.) Ottó Schwartz pracował w szerokim zakresie nauk przyrodniczych. Opublikował artykuły w węgierskich i angielskich czasopismach na temat obróbki elektrycznej rud cynku, analizy chemicznej rud ołowiu, ochrony przed wybuchami kotłów, stali borowej itp. Jego prace zatytułowane „Eksperymentalne nauki przyrodnicze” (1885), „Klimatologia” (1891) i „Fizyka” (1895) zostały opublikowane w Selmecbánya. (SBS. V., 1992. 248. l.); Prowadził obserwacje meteorologiczne w Selmecbánya przez prawie cztery dekady, brał udział w obserwacji spadających gwiazd, zajmował się ptactwem, badał warunki temperaturowe kopalni Selmec itp. Był popularyzatorem odkryć naukowych, telekomunikacji bezprzewodowej i promieni rentgenowskich. Bacznie śledził zagraniczną literaturę przyrodniczą i sam przetłumaczył kilka artykułów z języka angielskiego. Był jednym z założycieli i aktywnych członków Selmecbánya Medical and Natural Science Society, w którego organizacji wygłosił wiele wykładów. Ottó Schwartz, który cieszył się również szacunkiem w życiu publicznym, był dyrektorem akademii czterokrotnie w latach 1896–1907. Zmarł 15 marca 1910 roku w Selmecbányi. Grób Ottó Schwartza znajduje się na Cmentarzu Królewskim za Bramą Piari.