Grób poety i krytyka Pétera Vörösa

Ukończył liceum w Érsekújvár w 1965 roku. Publikował od 1970 roku, a jego teksty ukazywały się w blisko dwudziestu różnych czasopismach. W latach 1983-1986 był członkiem Iródii. Jego wiersze zostały opublikowane w antologii Nasze wędrówki docierają do Ziemi (1989), Antologii grzechu i złych wierszy (1993) i Iródii (1994). Jego pierwszy samodzielny tom jest wyborem z twórczości dwudziestu lat, a wpływ neoawangardy jest wyczuwalny w jego wierszach. W jego prozie mieszają się gatunki narracji, eseju i pamiętnika, a jego opowiadania kwestionują sens istnienia. Jego ostatni tom, który zawiera 101 haiku, zbudowany jest na kontrastach, zestawiając istnienie z nieistnieniem. W swoich krytykach i recenzjach śledził głównie kariery artystów związanych z Érsekújvárem i okolicami. Jego działalność krytycznoliteracką mogliśmy poznać m.in. na łamach „Új Szó” i „Szabad Újság”. Mąż siostry poety, István Söreg, spoczywa w tym samym grobie co poeta.