Grób Pála Ordódy'ego i jego syna z Ordódi i Rozsonmiticzi
Cmentarze, nagrobki, groby
Na cmentarzu za kościołem katolickim w Bagocie znajdują się nagrobki kilku członków rodziny Ordódy. Na jednym z nich widnieje nazwisko Pála Ordódy'ego, węgierskiego ministra transportu królewskiego. Pochowany jest tu również jego syn, Pál Ordódy, urodzony w 1852 roku, który w latach 1885–1892 był członkiem Zgromadzenia Narodowego okręgu Udvard w komitacie Komárom. Po obu stronach znajdują się krzyże nagrobne rodziców starszego Pála Ordódy'ego, po lewej stronie imię jego matki, Marii Ghyczy, a po prawej imię jego ojca, Vincze Ordódy'ego, naczelnego notariusza komitatu Komárom. Pál Ordódy (Ordódi i Rozsonmiticzi) urodził się 26 sierpnia 1822 roku w Peszcie. Studiował prawo i w 1848 roku został kreślarzem w Ministerstwie Handlu, a następnie pracował jako sekretarz we Frankfurcie u boku László Szalaya, którego rząd Batthyányego wysłał jako pełnomocnika do Zgromadzenia Cesarskiego Niemiec. Po kapitulacji Világosa wyjechał za granicę i pracował w Paryżu u boku hrabiego László Telekiego. W 1861 roku, po częściowym przywróceniu konstytucji, został naczelnym notariuszem komitatu Komárom, został tam wybrany na posła, a po rozwiązaniu parlamentu, w okresie rządu tymczasowego, gospodarował w swojej posiadłości w Bagota w komitacie Komárom i żył dla rodziny, dużo studiując i kształcąc się w dziedzinie gospodarki narodowej. W 1868 roku został wybrany wicegubernatorem swojego komitatu, a 15 marca 1869 roku został wybrany na posła z okręgu Udvard. Pozostał lojalnym zwolennikiem Deáka w parlamencie i należał do większości partii, do najbliższego kręgu zaufania. Był stałym członkiem komisji transportu, a następnie komisji finansów, a także przewodniczącym tej ostatniej po śmierci Zsedényego i podczas choroby Antala Csengery'ego. 24 kwietnia 1880 roku Kálmán Tisza zaproponował mu objęcie stanowiska siódmego ministra transportu. Jako minister (do 9 sierpnia 1882 roku) wypełniał swoje obowiązki z wielkim poczuciem obowiązku, energią i starannością, ciesząc się szacunkiem wszystkich stron. W swojej polityce transportowej podążał patriotycznymi śladami swoich poprzedników. Rozwijał państwową sieć kolejową, znacjonalizował koleje przedsiębiorstw zagranicznych i przyspieszył prace przeciwpowodziowe. Po rezygnacji został członkiem nowo utworzonej Izby Lordów, ale nie mógł już uczestniczyć w jej negocjacjach. Zmarł 26 sierpnia 1885 roku.