Grobowiec László Huszára

László Huszár (Réte, 31 października 1951 - 8 lutego 2021) jest Słowakiem; węgierskim organizatorem kulturalnym, jedną z najbardziej prominentnych postaci węgierskiej organizacji kulturalnej w Highlands.

Życie:
 Ukończył Węgierską Szkołę Językową w Szent w 1970 roku, w 1989 roku; jako nauczyciel na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Komeńskiego; następnie w 2008 roku jako mediator kulturowy na Wydziale Pedagogiki i; Psychologii ELTE w Budapeszcie. Kiedyś grał na gitarze basowej w zespole beatowym Bolygó Hollandik,

László Huszár pracował w sztabie Csemadok od 1977 roku; w latach 1977-1979; w dziale organizacyjnym Komitetu Centralnego Csemadok; instruktor, podczas gdy od listopada 1979 do lata 1986 był organizatorem Regionalnego Komitetu Csemads w Dunaszerdahely. W latach 1986-1989 był kierownikiem działu artystycznego Miejskiego Centrum Kultury w Dunaszerdahely, a od 1989 roku ponownie pracował dla Csemads, gdzie w latach 1991-2007 pełnił funkcję sekretarza regionalnego komitetu.
; W latach 2003-2004 László Huszár zainicjował utworzenie Instytutu Kultury Csemads, którego był dyrektorem w latach 2007-2012. Słowacko-Węgierski Instytut Kultury został założony 1 stycznia 2013 roku; Kierował nim od momentu jego powstania aż do swojej śmierci.

Jego praca:
; W latach 90. XX wieku László Huszár zainicjował ideę, że w celu wzmocnienia profesjonalizmu należy skoordynować dostępne zasoby finansowe i utworzyć krąg profesjonalistów, którzy z jednej strony pomagaliby w przygotowywaniu amatorskich zespołów i grup, a z drugiej strony prowadziliby prace etnograficzne i badania historii lokalnej w ramach stopniowo rozwijających się ram instytucjonalnych, a także przyczynialiby się do utworzenia archiwum węgierskiej sztuki ludowej i muzyki ludowej w Górnych Węgrzech. Stopniowo założył Instytut Kultury Csemadok, dla którego stworzył nie tylko warunki finansowe, ale także podstawy prawne w Csemadok. Węgrzy z regionu Mura (Słowenia) dali przykład rozwoju formy strukturalnej instytucji, którzy w Lendvie ; Instytut Kultury został utworzony już wcześniej, a jego współpracownicy ; również skontaktowali się z przedstawicielami Csemads.
Wiele osób sceptycznie podchodziło do tej inicjatywy, obawiając się, że doprowadzi ona do fragmentacji. Ostatecznie, po znacznych wysiłkach przekonywania ; i lobbingu, w 2003 roku w statucie Csemads wpisano, że Instytut Kultury będzie działał pod auspicjami stowarzyszenia społeczno-publicznego o charakterze kulturalnym; a jego założycielem będzie prezes krajowy Csemads; spośród którego członków będzie wybierany zarząd instytutu.
Od 2013 roku Instytut Kultury Csemads zmienił nazwę na Słowacko-Węgierski Instytut Kultury, co było konieczne ze względu na pewne zmiany w prawie. Instytut będzie oczywiście nadal działał pod auspicjami Csemads; ale może łatwiej ubiegać się o niektóre granty; w celu wygrania, co oczywiście nie oznacza automatycznie, że otrzymasz zatwierdzoną kwotę na czas po pomyślnym; wniosku. Dzieje się to prawie każdego roku z kilkumiesięcznym opóźnieniem i tylko dzięki cierpliwości i zrozumieniu organizatorów i darczyńców wydarzenia są realizowane pomimo tego.
; Fundacja Gyurcsó Istvána działa w ramach Instytutu Kultury od lat 90. i opublikowała serię publikacji na temat lokalnej historii i etnografii. Ich liczba zbliża się obecnie do 100. Instytut zapewnił również kilka krajowych dzieł sztuki ludowej, profesjonalne zaplecze dla sztuk scenicznych i wydarzeń muzycznych (np. konkurs dla dziecięcych aktorów i lalkarzy „Wiosna Dunaju”, od 1997 r. krajowe wydarzenie znane jako „Purpurowa Róża” dla śpiewaków i zespołów ludowych, konkurs opowiadania poezji i prozy Tompa Mihály, konkurs opowiadania baśni węgierskich Ipolyi im. Arnolda Słowackiego itp.). Sam organizował różne spotkania (np. Narodowe Spotkanie Zespołów Cytrowych) lub letnie obozy zawodowe, gdzie na przykład śpiewacy ludowi, gracze na cytrze, aktorzy dziecięcy lub lalkarze mogą zdobyć nie tylko wiedzę teoretyczną, ale i praktyczną. pod kierownictwem wybitnych ; profesjonalistów.
; Wiele osób pomagało w działalności Instytutu Kultury jako zewnętrzni współpracownicy i ; bezpłatnie (!). Są to głównie nauczyciele, pracownicy muzeów, lokalni historycy, etnografowie, muzycy, dziennikarze, ; redaktorzy, aktorzy itp. Personel wewnętrzny był przede wszystkim ; kierownikami różnych zbiorów i baz danych Słowackiego ; Węgierskiego Instytutu Kultury.
; Instytut stale gromadzi dokumenty autentycznego folkloru słowacko-węgierskiego ; (muzyka ludowa, tańce ludowe, podania ludowe) nagrane na nośnikach audio i wideo, a jednocześnie digitalizuje nagrania wykonane w tradycyjny sposób ; z tamtych czasów, które są obecnie dostępne również w Internecie.
; Instytut z siedzibą w Dunaszerdahely został również członkiem Okrągłego Stołu Kultury Publicznej Basenu Karpackiego, który stanowi instytucjonalne zaplecze działań kulturalnych społeczności węgierskich po obu stronach granicy. Okrągły stół ; przewodniczył László Huszár.
     László Huszár kilka lat temu zainicjował Felvidéki Értéktár (Archiwum Wartości Górskich); ruch, którego celem było dokonanie inwentaryzacji wartości intelektualnych i materialnych oraz dziedzictwa architektonicznego poszczególnych osad i regionów zamieszkiwanych przez Węgrów. Starał się zaangażować w tę działalność jak najwięcej osób, od najmłodszych do najstarszych. W wyniku prac eksploracyjnych wiele starych zwyczajów, które zostały niemal zapomniane, zostało przywróconych do świadomości publicznej, ale badania ujawniły także wiele interesujących i nowych danych, na przykład na temat dawnego życia sportowego i dawnego rzemiosła, które zostały wyparte przez postęp technologiczny.
; László Huszár ze smutkiem zauważył między innymi, że polityka mniejszości węgierskiej przebiegała wzdłuż antagonistycznych linii, a podział polityczny Węgrów na Górach znacznie utrudniał budowę instytucji. Wsparcie dla kultury było „ad hoc” i w dużej mierze zależało od polityków, którzy w ogóle nie interesowali się, jak to wszystko faktycznie działa. Obecnie jest ich około 1500; istnieje organizacja obywatelska (połowa z nich nie działa w ramach Csemadok) i; oczywiście konkurują o wnioski o dotacje, więc interesy indywidualne i; wspólnotowe koniecznie się ścierają. Rozwiązaniem byłby samorząd kulturalny, tj.; autonomia, ale obecnie jest na to mało szans.
Aby Węgrzy z Wyżyn mogli przetrwać, konieczne jest wzmocnienie instytucji zaplecza; organizacja, plan rozwoju i koordynacja, aby; kierunek był dany i działał we wszystkich systemach – powiedział; Nagymegyer, 16 września 2020 r.
„Z biegiem czasu zmieniają się narzędzia, powstają nowe systemy. Przyszłość mówi o sztucznej inteligencji, elektronice, oszczędzaniu danych, dzięki któremu społeczeństwo i kultura ulegną transformacji. Digitalizacja to wyzwanie internetowe, bez którego dzisiejsze organizacje nie mogą nawet żyć. Udostępniamy również informacje o sobie za pośrednictwem internetu, możemy uwzględnić nasze wartości w rejestrze krajowym. Dzięki temu zapisowi istnieje nadzieja, że te wartości będą mogły przetrwać. Dzięki światu internetu możemy teraz łatwiej zbliżyć się, możemy łatwiej wnieść do naszych dusz wiedzę, która w tej formie rozprzestrzenia się na świecie. Dzięki magazynowi wartości będziemy nadal tworzyć wartości w przyszłości, a aby wzmocnić nasze wartości, musimy wprowadzić je do tego świata magazynów wartości, do świadomości publicznej. Badanie wartości Podczas wydarzenia ujawniono wiele interesujących rzeczy, które są cenne nie tylko dla mieszkańców, ale także dla tych, którzy mieszkają daleko. Na przykład, jeśli powiemy, że „Zdjęcie mówi, wtedy jesteśmy tam, gdzie jest prawda” — powiedział László Huszár, były dyrektor Węgierskiego Instytutu Kultury na Słowacji.
   Możemy rozważyć jego ostatnie słowa, kiedy wyjaśnił, że praca kulturalna musi być wykonywana w profesjonalnych warsztatach, zajęciach i próbach. Należy stworzyć dalszy program szkoleniowy. Liderzy grup muszą uczestniczyć w kursach szkoleniowych, aby być odpowiednio przygotowani. ; Dziś tradycja nie jest przekazywana w życiu codziennym, ale przy okazji świąt, w ramach przygotowań do nich i w trakcie wydarzeń. Musi stać się to publicznym i politycznym tłem, ponieważ wzmacnia ; tożsamość również.

;

Jego wyróżnienia:
W 2008 roku przyznano mu nagrodę KÓTA (Węgierskie Stowarzyszenie Chórów i Orkiestr) w kategorii patronackiej, w 2015 roku otrzymał Nagrodę Kulturalną Csallóköza,
W 2018 roku otrzymał Nagrodę Gyurcsó Istvána i Węgierski Złoty Krzyż Zasługi.
2020 – Nagroda Illyésa Gyuli

László Huszár był znany każdemu, kto uczestniczył w co najmniej jednym krajowym wydarzeniu Csemadok lub szkoleniu zawodowym. Znali go: nauczyciele pracujący z utalentowanymi dziećmi, liderzy grup, muzycy ludowi, tancerze, lalkarze, aktorzy, gawędziarze, a nawet muzycy rockowi, a nawet Słowacko-Węgierski Przegląd Muzyki Lekkiej; Był także członkiem jury.
Z entuzjazmem i niestrudzenie wykonywał pracę co najmniej trzech lub czterech osób, aż do ostatniej chwili, z pasją, która zawstydziłaby dwudziestolatków.

Źródło: csemadok.sk 
 

Drewniany nagrobek na grobie wykonał i podarował: Nagy Gáza, rzeźbiarz z Csísz