Grób dyrektora László Forró

Uczeń Liceum i Instytutu Kształcenia Nauczycieli w Komarnie, służył w Niemczech podczas II wojny światowej, a po wojnie został wzięty do niewoli przez Brytyjczyków. Udało mu się wrócić do domu z niewoli w 1946 roku, ale niestety nie mógł kontynuować nauki. ; Jako uchodźca z Czechosłowacji uciekł na Węgry, gdzie kontynuował naukę w Państwowym Instytucie Kształcenia Nauczycieli w Pápie. W 1948 roku powrócił do ojczyzny, gdzie niestrudzenie zabrał się za organizowanie równoległej klasy w języku węgierskim obok dotychczasowych szkół słowackojęzycznych. Decyzja ta okazała się sukcesem i pod jego kierownictwem 3 stycznia 1949 roku otwarto klasę węgierską obok szkoły słowackiej w Lakszakállas, z 60 uczniami. Od 1 września 1949 roku obok szkoły słowackiej w Nemesócsa utworzono również klasę języka węgierskiego pod kierownictwem Jánosa Szabadiego, doświadczonego i wykwalifikowanego nauczyciela, a później dyrektora. ; Z Lakszakállas przeniósł się do Nagymegyer, a następnie do Nemesócsy. Od 1 września 1953 roku został dyrektorem ośmioletniego gimnazjum z językiem węgierskim w Nyárasd. Na własną prośbę, od 1 września 1955 roku, został przeniesiony do ośmioletniego gimnazjum z językiem węgierskim w Nemesócsy. Pracował w tej szkole aż do przejścia na emeryturę, gdzie od 1 września 1966 roku przez 16 lat pełnił funkcję dyrektora.