Grób Karola Mikovényiego
Cmentarze, nagrobki, miejsca pochówku
Urodzony w Lédec (Trenčín) w 1813 roku. Syn Jánosa Mikovényiego, urzędnika skarbowego, i Antonii Farkas. Węgier, wyznania rzymskokatolickiego. Ukończył Akademię Prawa. 1831 - ochotnik, 1843 - podporucznik, 1847 - porucznik, 1848. 21 sierpnia - porucznik w 2. Pułku Piechoty Aleksandrowskiej, dowódca stacji odbiorczej pułku w Trenczynie. Nieżonaty. (Jego żona w 1852 roku - mieszczanka Franciszka, zmarła w Trenczynie w 1904 roku). W październiku wstąpił do armii węgierskiej ze swoim pułkiem. 17 listopada - major Gwardii Narodowej Okręgu Trenczyńskiego. Wraz ze swoim zmobilizowanym batalionem brał udział w walkach z imperialistami (podpułkownikiem Frischeisenem i generałem Götzem), którzy najechali Galicję. W styczniu 1849 roku dołączył do Korpusu Górnego Dunaju (VII) w miastach górniczych. 5 lutego - dowódca 2. batalionu straży domowej powiatu zwoleńskiego (później przydzielony 124. numer seryjny), w wyżej wymienionym korpusie. Walczył przez całą kampanię zimową i wiosenną. Od maja służył ze swoją jednostką w samodzielnej dywizji Kmety. 13 czerwca - został postrzelony w kolano w bitwie pod Csorną, amputowano mu połowę nogi. 19 czerwca - został odznaczony Odznaką Zasługi Wojskowej 3 klasy, a następnie awansowany na podpułkownika. 18 maja 1850 - skazany na 10 lat więzienia w Peszcie, 2 czerwca - otrzymał ułaskawienie. 1867 – komisarz ds. kąpielisk, następnie członek miasta Peszt, 1890 – emerytowany solnisko, następnie członek Gwardii Narodowej Powiatu Nyitra. † Trenczyn, 17 marca 1898 r.; Grób Károly'ego Mikovényiego, otoczony kutym żelaznym płotem i mocno zarośnięty chwastami, znajduje się w rzędzie pod kryptami. Jego epitafium cytuje słowa napisane przez Pála Gyulaia na grobie Jeszenáka w 1869 roku, a ostatni wers został zapisany: „Kochał ojczyznę sercem, słowem i czynem, / Bronił swojej wolności wiernie i honorowo. / Poświęcił się, cierpiał. Nie prosił o nagrodę, / I, nie mogąc już walczyć, radził sobie o kulach”.