Grób Kálmána Tichy’ego, malarza, grafika i pisarza

Kálmán Tichy (Rozsnyó, 31 października 1888 – Budapeszt, 22 października 1968): malarz, grafik, pisarz. Jego ojciec, Mihály Tichy, był sędzią okręgowym (królewskim), a jego brat, Gyula Tichy, malarzem. ; Studiował w szkole wolnej Simona Hollósyego w Monachium (1906), a następnie w Akademii Sztuk Pięknych w Budapeszcie w latach 1907–1911. Jego nauczycielem grafiki był Viktor Olgyai. Jego pierwsze prace graficzne zostały wystawione, gdy był jeszcze na studiach, a jego pierwsze prace zostały opublikowane w Rozsnyói Híradó, od 1915 roku publikował powieść (Erinnis) w budapeszteńskim dzienniku w kontynuacjach. W latach 1923–1927 był redaktorem Sajó Vidéka, wówczas kolegi z praskiego Magyar Hírlap. W 1927 roku ukazał się jego samodzielny tom zatytułowany „A négy évszak” z własnymi ilustracjami. W 1930 roku został dyrektorem Muzeum Miejskiego w Rożniawie, a od 1934 roku sekretarzem okręgu Gömör Słowacko-Węgierskiego Towarzystwa Kulturalnego. Jego prace publikowano w węgierskich „Néplap” i węgierskiej „Minerwie” w Bratysławie. W 1935 roku opublikował monografię „Pelsőc” (Od Philiceum do Pelsőcig). Zajmował się również badaniami etnograficznymi i kolekcjonerstwem, a jego materiały są przechowywane w bazie danych Muzeum Etnograficznego. Opracowywał spuściznę archiwalną Alberta Pákha. W latach 1938–1945 jego prace publikowano w „Napkelet”, „Pásztortűz”, „Tükör”, „Búvár”, „Forrás” oraz w Nowym Muzeum Węgierskim. Jako członek KÉVE (Stowarzyszenia Węgierskich Artystów i Artystów Stosowanych) (1910–1945), jego dzieła sztuki były publikowane jedno po drugim. Znaczące są jego grafiki, zwłaszcza o charakterze secesyjnym. Opublikował serię linorytów zatytułowaną Opowieści kałamarza. Jego obraz Oblężenie Zamku Kukułki stał się własnością Muzeum Bratysławskiego. W 1943 roku został usunięty ze stanowiska dyrektora muzeum, a w 1948 roku deportowany z Czechosłowacji. W tym czasie zajmował się wyłącznie sztukami pięknymi na Węgrzech. Pomimo deportacji z rodzinnego miasta Rożniawy, utrzymywał stały kontakt z ludźmi, z którymi współpracował w dziedzinie kultury i oświaty publicznej. Zmarł w Budapeszcie w październiku 1968 roku, ale jego prochy spoczywają na cmentarzu w Rożniawie obok żony, rodziców i brata Gyuli.