Grobowiec Istvána Tamaskó

István Tamaskó (Bratysława, 15 lutego 1801 – Bratysława, 26 stycznia 1881) był orientalistą, filologiem, tłumaczem literatury i sanskrytologiem, a także nauczycielem w Liceum Luterańskim. Urodzony w rodzinie mieszczańskiej, studiował w Liceum Luterańskim w Bratysławie. W 1822 roku przez sześć miesięcy uczył tam pierwszej klasy gramatyki jako nauczyciel zastępczy. Następnie, aby kontynuować studia teologiczne, zapisał się na otwarty właśnie protestancki Wydział Teologiczny w Wiedniu. Po półtorarocznym pobycie tam powrócił do ojczyzny i przez kilka lat był nauczycielem domowym. W międzyczasie rząd zezwolił protestanckim teologom na wyjazdy na zagraniczne uniwersytety. Dzięki wsparciu Kościoła Luterańskiego w Bratysławie Tamáskó udał się do Getyngi, gdzie studiował sanskryt u Ewalda i arabski w Cieszynie. Po dwuletnim pobycie w Bratysławie powrócił do ojczyzny. Ponieważ jednak stanowisko w Liceum Luterańskim w Bratysławie, które Tamáskó zobowiązał się objąć, nie było wolne, objął stanowisko dyrektora i nauczyciela w Wyższej Szkole Obywatelskiej w Bazin, gdzie pracował do 1838 roku. W tym roku Luterańska Kongregacja Kościelna w Bratysławie zaprosiła go do Liceum jako nauczyciela składni. Gdy zostało ono zorganizowane według systemu thunowskiego, uczył języka niemieckiego w gimnazjum i prowadził zajęcia z religii dla protestanckich uczennic w wyższych klasach realnej szkoły miasta. Widząc wielką niechęć młodych uczennic do nauki języka niemieckiego w latach 50. XIX wieku, Tamáskó wykorzystał tę okazję i w 1862 roku Kongregacja Kościelna zaproponowała mu zamianę stanowiska w Liceum na jedną ze szkół dla dziewcząt. W ten sposób została nauczycielką w szkole dla dziewcząt, ale zachowała również pracę w szkole realnej. Przez dziesięć lat pracowała jako nauczycielka dziewcząt, po czym w 1872 r. kościół przeszedł na emeryturę. Była jedną z najwybitniejszych orientalistek naszego kraju i człowiekiem o klasycznym wykształceniu. Przetłumaczyła Hitópadésę i Dhammapadam na język węgierski, ale oba dzieła pozostały w rękopisie. ; Artykuł w Dzienniku Bratysławskiego Oddziału Kościoła Katolickiego (1860. Hymni aliquot Vedici e textu potissimum sanscritico Boethlingki Lassenii legibus metricis in latinum translati). ; ; Działa: ; - De causis linguae Sancritae. Rozprawa. Posonii, 1831. ; - Książka do języka niemieckiego... do użytku szkół łacińskich i cywilnych. U. tam, 1844. ; - Przewodnik po narracjach dotyczących historii świata. U. tam, 1845. ; - Jego Królewska Wysokość Arcyksiążę Józef Węgierski, Palatyn Urzędu Obchodów 50. Rocznicy Filii Kolegium Uniwersytetu w Budapeszcie, 1846 r. (wiersz sanskrycki). ; - Danielis Bersenyi poetae Ecclogae. Budapeszt, 1880 r. (Źródło P. Dziennik 181. nr). ; - „Szózat” po łacinie. Bratysława, 1880 r. ; ; Kilka jego dzieł zachowało się w rękopisie.