Grób nauczyciela liceum Andora Marcseka

„Najważniejszym momentem w historii minionego roku szkolnego są zmiany personalne w kadrze nauczycielskiej. Walne zebranie zarządu konserwatorskiego, które odbyło się 13 sierpnia 1911 r., ostatecznie mianowało Andora Marcseka Jr., nauczyciela zastępczego, na stanowisko nauczyciela etatowego, który z powodzeniem pracował w placówce w latach szkolnych 1909-1910 i 1910-1911. Zarząd konserwatorski udzielił Andorowi Marcsekowi Sr. urlopu na cały rok szkolny 1910-1911 z powodu choroby. Ponieważ jego stan nie poprawił się aż do początku nowego roku szkolnego, przedłużył urlop na rok szkolny 1911-1912 i mianował na jego miejsce Bélę Jamricha, kandydata na nauczyciela, który zdał egzamin zawodowy. Nasze nadzieje na jego powrót do zdrowia legły w gruzach. 19 grudnia 1911 r. nasze liceum pogrążyło się w żałobie. Tego dnia stracił wzrok na zawsze. Andor Marcsek, Sr. Nasz głęboki i prawdziwy smutek, ponieważ przez błogosławione 29 i pół roku służył liceum w Igló, protestanckiemu systemowi edukacji i kulturze węgierskiej, ponieważ jego praca nauczycielska charakteryzowała się gruntowną wiedzą, lojalnym poczuciem obowiązku, poczuciem koleżeństwa wobec kolegów nauczycieli i ojcowską miłością do młodzieży. Z niesłabnącym entuzjazmem, zapałem i entuzjazmem dla szlachetnych celów naszego zawodu, pracował dla dobra instytutu i młodzieży przez pokolenie. Andor Marcsek, Sr. urodził się 30 października 1856 roku w Késmárku, gdzie jego ukochany ojciec, János Marcsek, był nauczycielem. Ukończył naukę w liceum w Késmárku i zdał tam również egzamin maturalny. Po roku nauczania, we wrześniu 1876 roku, udał się na Uniwersytet Nauk Przyrodniczych w Budapeszcie, gdzie słuchał wykładów historycznych i geograficznych, a jednocześnie został przyjęty do instytutu kształcenia nauczycieli. W maju 1880 roku zdał egzamin Zdał egzamin zawodowy przed Państwową Komisją Egzaminacyjną Nauczycieli i uzyskał świadectwo nauczycielskie, a następnie przez kolejne dwa lata pracował jako nauczyciel w Budapeszcie. Na początku września 1882 roku został mianowany nauczycielem zastępczym w Ewangelickim Gimnazjum w Igló, a od 26 czerwca 1889 roku aż do śmierci był tam nauczycielem etatowym. Przez wiele lat poświęcał się naszemu instytutowi jako administrator czesnego, dozorca w gastronomii, opiekun geograficznego warsztatu i biblioteki młodzieżowej. Angażował się wszędzie tam, gdzie trzeba było służyć celom publicznym, wykorzystując i jednocząc siły społeczne. Zdobył wielkie zasługi, zwłaszcza w Węgierskim Towarzystwie Karpackim, którego był głównym skarbnikiem od 1891 roku. Uznanie jego autorytetów, miłość kolegów i wdzięczność byłych uczniów zachowają jego pamięć. 1911. Towarzyszyliśmy mu na wiecznym grobie 21 grudnia 2011 roku. Przy jego grobie, nauczyciel religii László Następnie pochwalili jego zasługi i wyrazili uczucia grona pedagogicznego.