Gabor Baross

* Barossháza, 6 lipca 1848 – † Budapeszt, 9 maja 1892 / polityk, minister transportu i handlu ; ; Ukończył szkołę średnią w Léván i Esztergom, a także studia prawnicze w Budapeszcie. Już w młodym wieku był bardzo energiczną i zdeterminowaną postacią publiczną. Został urzędnikiem powiatowym w Trenczynie. Tutaj założył i redagował gazetę w języku węgierskim, niemieckim i częściowo słowackim. W niej śmiało krytykował, zwłaszcza nieprawidłowości administracyjne. Od 1875 roku, jako przedstawiciel partii liberalnej, był zwolennikiem Kálmána Tiszy. Od 1883 roku był sekretarzem stanu ds. transportu, od 29 grudnia 1886 do 15 czerwca 1889 roku ministrem robót publicznych i transportu, a następnie do 8 maja 1892 roku ministrem handlu. Jako poseł ciężko pracował na rzecz rozwoju edukacji publicznej, gospodarki i transportu, a jako minister starał się konsekwentnie i zdecydowanie realizować swoje ambitne plany. Z dumą przyjął tytuł „ministra żelaza”, jak często nazywano go w prasie. Gábor Baross zreformował system taryf kolejowych, zainicjował budowę Kanału Vaskapu na Dunaju, z jego inicjatywy rozpoczęto budowę portu Fiume nad Adriatykiem, nawiązano połączenie telefoniczne między Budapesztem a Wiedniem oraz założono Pocztową Kasę Oszczędnościową. Uważał budowę infrastruktury transportowej i informatycznej kraju, zakładanie nowych fabryk i przedsiębiorstw gospodarczych oraz kształcenie niezbędnych specjalistów za ważne zadanie. Z jego działalnością wiąże się otwarcie ponad 50 szkół. Założył Pocztową Kasę Oszczędnościową, połączył pocztę i telegraf, wprowadził obowiązkową korespondencję w języku węgierskim zamiast niemieckiego na kolejach państwowych i wymagał znajomości języka węgierskiego od urzędników kolejowych. Przywiązywał dużą wagę do promocji produktów krajowych i w tym celu założył Muzeum Handlu, które początkowo pełniło funkcję swego rodzaju modelowego magazynu. Często osobiście nadzorował prace rozpoczęte według jego pomysłów, a podczas jednej z takich wizyt przeziębił się przy Żelaznej Bramie i, nie traktując poważnie swojego stanu, choroba go zmogła, a lekarze okazali się bezsilni. Został pochowany w mauzoleum zbudowanym przez państwo węgierskie w pobliżu jego rodzinnej wioski Klobusic koło Iłławy.