Ferenc Ardamica

* Losonc, 1941. 30 listopada. / pisarz, dziennikarz, tłumacz ; ; Ukończył szkołę podstawową w swoim rodzinnym mieście, a następnie przez lata pracował jako pracownik pomocniczy, kończąc liceum Fülek w 1967 roku. Od 1967 do 1972 roku był wykładowcą finansowym w ratuszu w Losonc. Został zwolniony z pracy podczas czystek po 1968 roku i przez jakiś czas pracował w fabryce emalii Fülek, a następnie w publicznej stacji zdrowia w Losonc. Po 1989 roku redagował tygodnik okręgowy Losonc, Ipolyt, w 1990 roku został założycielem i redaktorem naczelnym magazynu krajobrazowego Nógrádi Szó., a od 1992 roku jest niezależnym dziennikarzem i pisarzem. ; – Jego pierwsze opowiadanie ukazało się w „Hét” w 1962 roku i od tamtej pory nieprzerwanie publikuje. Jest laureatem wielu nagród literackich. Wśród jego wyróżnień społecznych i artystycznych znajdują się nagroda SZMÍT za powieść „Kalandor születik” (1998), Nagroda Miasta Losonc (1998) oraz Nagroda Burmistrza Miasta Losonc (2001). Najlepiej czuje się w opowiadaniach i dłuższych narracjach, ale pisał również słuchowiska radiowe, scenariusze filmowe, reportaże literackie, prace etnograficzne, parodie literackie itp. Podąża za tradycjami realistycznego, anegdotycznie redagowanego węgierskiego opowiadania, nieco zabarwionego wpływem Móricza i Kosztolányiego. W większości jego opowiadań ożywają postacie z małych miasteczek, ludzie o niezwykłych losach, zranieni psychicznie, urażeni w poczuciu własnej wartości i zachwiani w samoświadomości. Przedstawia sytuacje życiowe, aspiracje i pułapki przeciętnego człowieka naszych czasów i niedawnej przeszłości w nieco nudnym stylu, często środkami zmierzającymi w kierunku naturalizmu, ze znaczną siłą kreowania sytuacji i nastrojów, ale z umiarkowaną wiarygodnością psychologiczną. Czasami ożywia przygnębiające, tragiczne nastroje swoich opowiadań barwami humoru. Jego parodie literackie również narodziły się w duchu humoru, w którym wyśmiewa maniery swoich współczesnych w formie fikcyjnych wywiadów. Jest tłumaczem współczesnej prozy słowackiej. ; ; Dzieła: The Relative Servant, elb., Po. 1970, My Mother's Courtiers, elb., Po. 1989, Death by Foam, erotic elb., Po. 1991, Piszokul felhergelve, elb., Po. 1992, In Front of a Crooked Mirror, parodie literackie, Po. 1995, Narodziny poszukiwacza przygód, reż., Losonc 1997, Bez miłości, komp., 1999, Siódmy, komp., Dsz. 2000, Sznur wisielca, komp., Losonc 2001, Hedvig płacze, audio, Losonc 2002, Sęp, komp., 2002, Zalotnicy matki, komp., Losonc 2001. ; ; Tłumaczenia: Dušan Mitana: Koniec gry, komp. 1986, Oľga Feldeková: Wiewiórka, komp., 1987, Peter Andruška: Piękni ludzie, komp., Po. 1988. ; ; Literatura: Egri Viktor: The Relative Servant, Tydzień 1971/51, Olasz Sándor: And Yet Something Happens..., Tiszatáj 1971/10, Mezei László Miklós: A. F., wywiad, Napjaink 1990, Püspöky Klára: On pozostał lojalny swojemu rodzinnemu miastu, Tydzień 1991/48, Tarján Tamás: AF: Bita śmietana Śmierć, Népszab. 1992/7, Sándor Horpácsi: A. F.: Piszokul felhergelve, Palócföld 1993/6, László Miklós Mezey: Przed krzywym lustrem, Új Könyvek 1995/24, Zoltán Németh: Historia rozwoju charakteru, ÚSZ 1998. 9. 30., Zoltán Szeberényi: Literatura węgierska na Słowacji (1945–1999) I., 2000. ;

Sz. Z.