Flaga narodowa i pomnik II wojny światowej w Barsbese

Ruch flagi narodowej został zapoczątkowany w 1925 roku przez Nándora Urmánczy'ego (1868–1940), polityka pochodzenia siedmiogrodzkiego i przywódcę ruchu irredentystów na Węgrzech. Pierwszą tak zwaną flagę narodową z relikwią zainaugurowano 20 sierpnia 1928 roku w Budapeszcie na placu Szabadság tér243, a on sam wygłosił przemówienie podczas ceremonii. Pojemnik z relikwią umieszczony na cokole flagi narodowej zawierał ziemię przywiezioną z 72 historycznych komitatów (w tym komitatów w Chorwacji), z okrojonych osad węgierskich, z pól bitewnych pod Muhem i Mohaczem oraz z wojny o niepodległość z lat 1948–1849, z cmentarzy bohaterów z I wojny światowej w Doberdó i Galicji oraz z miejsc urodzenia Petőfiego i Kossutha (Zeidler 2009, 204). U podstawy dwudziestometrowego masztu znajdował się ptak turul z rozpostartymi skrzydłami, a na szczycie symbolicznie uniesiona ręka, wzorowana na dłoni Miklósa Horthyego, złożona do złożenia przysięgi. Przód cokołu, wykonany z wapienia, wskazywał północ, a jego fasadę zdobił herb Węgier. Po obu jego stronach umieszczono cytaty osób popierających rewizję. Po odsłonięciu pomnika, zgodnie z uchwałą Węgierskiego Zgromadzenia Narodowego z 13 listopada 1920 roku, flaga została opuszczona do połowy masztu. Zgodnie z uchwałą „na znak żałoby narodowej, flaga węgierska na budynku parlamentu zostanie opuszczona do połowy masztu, dopóki Królestwo Węgierskiej Świętej Korony nie zostanie przywrócone w pełnej integralności. Zgromadzenie Narodowe oczekuje również, że wszystkie organy i osoby uprawnione do używania węgierskiej flagi narodowej pójdą w jego ślady” (Zeidler 2009, s. 203). 7 stycznia 1921 r. minister kultury Kúnó Klebelsberg wydał podobny dekret dla placówek edukacyjnych, który między innymi zobowiązywał uczniów do „zatrzymania się za każdym razem, gdy spotkają maszerujących pod flagą narodową żołnierzy, jako znak szacunku, zwrócenia się w stronę flagi narodowej, a uczniów płci męskiej do zdjęcia kapeluszy”. Nándor Urmánczy również zachęcał do rozprzestrzeniania ruchu flagi narodowej na wsi. Organizacją zajął się założony przez niego Wielki Komitet Flagi Narodowej Ereklyés, a jeden z członków komitetu zazwyczaj brał udział w inauguracji nowej flagi narodowej. Pierwsza flaga narodowa na wsi została podniesiona w Nagykanizsa w 1932 r., a ostatnia w Siedmiogrodzie w 1944 r. Po zjednoczeniu w 1938 r. szczególną uwagę zwrócono na miejscowości zamieszkane głównie przez Słowaków w celach propagandy politycznej i wzywano do wznoszenia zarówno flag narodowych, jak i pomników wojennych. W uroczystościach z nimi związanych zazwyczaj uczestniczyli wysocy rangą przywódcy polityczni, którzy oczywiście również wygłaszali przemówienia. Podczas wydarzeń w kilku miejscowościach, położonych głównie w pobliżu granicy słowacko-węgierskiej, sam arcyksiążę Józef często przemawiał do uczestników. Po zjednoczeniu, pierwsza flaga narodowa – a zarazem pomnik wojenny – została odsłonięta w słowackiej miejscowości Gercsely, z liczną reprezentacją polityczną i wojskową wysokiego szczebla. Po II wojnie światowej te połączone pomniki pozostały, z kilkoma wyjątkami, a w wielu miejscach maszt flagowy stoi do dziś. Zachowały się również cokoły kilku obiektów wzniesionych wyłącznie jako pomniki flagi narodowej, wraz z masztem, a nawet mechanizmem śrubowym służącym do podnoszenia flagi. W kilku miejscowościach pomnik II wojny światowej został wzniesiony w miejscu flagi narodowej, a w niektórych przypadkach jego cokół został wkomponowany w nowy pomnik. Tak było również w Barsbese, gdzie oryginalny cokół uzupełniono o nowe elementy, stając się w ten sposób pomnikiem II wojny światowej.