Ferenc Pavai Vajna

* Csongva, 6 marca 1886 – † Szekszárd, 12 stycznia 1964 / geolog ; ; Był studentem akademika Nagyenyed. Po ukończeniu studiów uniwersyteckich w Budapeszcie, otrzymał doktorat z geologii w 1910 roku, a w 1911 roku został asystentem profesora w Katedrze Mineralogii, Geologii i Koloniologii Akademii Selmecbánya obok Hugó Böckha – razem z Istvánem Vitalisem i Simonem Pappem. Odegrał znaczącą rolę w poszukiwaniach węglowodorów w Transylwanii w latach 1912–1914, w Chorwacji w latach 1915–1918, a następnie w Zadunaju od 1918 roku. Pod koniec 1920 roku został przydzielony do Departamentu Górnictwa Ministerstwa Finansów jako ekspert geologiczny i szef poszukiwań. W 1930 roku pełnił funkcję głównego geologa Instytutu Geologicznego, aż do przejścia na emeryturę w 1944 roku. Jego praca obejmowała głównie tektonikę, geologię naftową i hydrogeologię. Był jednym z pionierów krajowych poszukiwań ropy naftowej i gazu ziemnego. Zajmował się również speleologią i etnografią. Przypisuje mu się eksplorację kilku ważnych wód leczniczych i termalnych (Szeged, Hajdúszoboszló, Karcag, Debreczyn, Szolnok). Pod koniec życia zajmował się głównie zagadnieniami wykorzystania energii geotermalnej pozyskiwanej z wód termalnych.