Ferenc Morvay

* Tardoskedd, 2 października 1886 – † Debreczyn, 7 września 1980 / nauczyciel matematyki i fizyki, wykładowca uniwersytecki ; ; Ukończył liceum w Ostrzyhomiu, uzyskał certyfikat nauczyciela matematyki i fizyki na Uniwersytecie w Klużu-Napoce we wrześniu 1910 r., ale studiował również teologię. Rok wcześniej, we wrześniu 1909 r., został nauczycielem w gimnazjum pijarów w Debreczynie, później uczył w gimnazjum pijarów w Nagykároly, a następnie w gimnazjum pijarów w Klużu-Napoce. W 1917 r. opuścił zakon i został zatrudniony w Gimnazjum Żeńskim Dóczy Ref. w Debreczynie, gdzie uczył matematyki, fizyki i chemii do 1935 r., kiedy przeszedł na emeryturę. W 1941 r. Ref. nauczyciel zastępczy w trakcie kształcenia nauczycieli, w latach 1942–1943 był kierownikiem praktyk laboratoryjnych w Instytucie Fizyki Uniwersytetu w Debreczynie. W 1945 roku wygłosił wykłady uniwersyteckie zatytułowane Wprowadzenie do analizy. Będąc jeszcze studentem, zwrócił na siebie uwagę sporządzaniem szczegółowych notatek z wykładów niektórych swoich nauczycieli (Károly Böhm – historia filozofii, Lajos Schlesinger – rachunek różniczkowo-całkowy, Gyula Farkas – matematyka i fizyka), które zostały opublikowane w dwóch egzemplarzach po zatwierdzeniu przez profesorów. ; Opublikował również cztery prace matematyczne w czasopiśmie Zakonu Pijarów. W celu dalszego kształcenia uczęszczał na różne wykłady w Darmstadt i Getyndze w latach 1912–1913 i sam wygłaszał wykłady matematyczne. W tym czasie lepiej zapoznał się z praktycznymi zagadnieniami radiofonii i sam zbudował nadajnik „radiotelegraficzny”. Po powrocie do Debreczyna również prowadził kursy na ten temat. Innym jego ulubionym tematem była fotografia kolorowa, którą zajmował się od 1910 roku. W swojej edukacji wykorzystywał kolorowe slajdy, a później filmy. W uznaniu jego działalności zawodowej i edukacyjnej Uniwersytet Józsefa Attili w Segedynie przyznał mu dyplom diamentowy, a następnie dyplom żelazny.