Erno Ozogany

* Budapeszt, 14 maja 1951 – † Bratysława, 2 sierpnia 2017 / inżynier elektryk, pisarz o historii techniki i historii kultury ; ; Jego rodzice zostali przesiedleni na Węgry po 1945 roku, a on wrócił do Czechosłowacji, Tejfalu, gdy miał cztery lata. Rozpoczął tutaj naukę, a następnie ukończył liceum w sąsiedniej Somorji, gdzie ukończył szkołę w 1969 roku. Uzyskał tytuł inżyniera w zakresie cyfrowej inżynierii dźwięku i obrazu na Wydziale Elektrotechniki Czeskiej Politechniki w Pradze w 1975 roku, a następnie ukończył studia podyplomowe w 1981 roku. W latach 1975–1981 był realizatorem dźwięku, a później realizatorem wideo w bratysławskim studiu Czechosłowackiej Telewizji. W latach 1981–1990 był doradcą technicznym Izby Związków Zawodowych w Bratysławie, a w latach 1991–1999 zastępcą dyrektora technicznego, a następnie dyrektora operacyjnego instytucji, obecnie Centrum Kongresowego Istropolis. Od 1999 do 2011 roku, aż do przejścia na emeryturę, ponownie pracował w Telewizji Słowackiej jako czołowy ekspert radiowy. Oprócz pracy zawodowej zajmuje się również upowszechnianiem wiedzy naukowej i tłumaczeniami specjalistycznymi. Jego artykuły popularyzatorskie ukazywały się od połowy lat 70. w węgierskich gazetach z regionów górnych (Hét, Nő, Tábortűz, Új Szó, Vasárnapi Új Szó, Vasárnap, Irodalmi Szemle), a także w „Praskim Zwierciadle”. Jest on również zewnętrznym współpracownikiem Radia Pátria w Bratysławie. W latach 1991–1992 był członkiem Słowackiej Rady Telewizyjnej, a w latach 1994–1996 Narodowej Rady Radia i Telewizji („rady częstotliwości”). Przetłumaczył na język węgierski dzieło historyczne turkologa Józsefa Blaskovicsa (Ímely), pierwotnie opublikowane po słowacku, Rimaszombat podczas okupacji tureckiej, które po raz pierwszy ukazało się w Budapeszcie w 1989 r., a następnie w Bratysławie w 1993 r. Redagował księgę pamiątkową Blaskovicsa w 1995 r. Jego córka, Katalin Ozogány (Dunaszerdahely, 12 lipca 1982 r.) pracuje jako fizyczka w Budapeszcie. ; ; Jego główne prace: ; Centuries of Hungarian Science I-II. (wraz z László Kissem i Tihamérem Laczą), 1994, 1996, ; O drzewie wiedzy, 1999, ; Jabłko wiedzy, 2001, ; Katedra zbudowana z myśli (z László Kissem i Tihamérem Laczą), 2001, ; Węgierski atom, 2002, ; Na wschód od Lajty, 2002, ; Nasz wiek dwudziesty (redaktor i współautor), 2002, ; Węgierskie babcie (z Katalin Vojtek), 2003, ; Muza w pudełku, 2005, ; Puszka Pandory?, 2006, ; Piłka nożna 75 lat w Tejfalu, 2009, ; Kwiaty narodu, 2011, Dobra zabawa, męska praca I-II., 2012, 2013, ; Tejfalusi Dörejárás (z György Gyökeresem), 2013, ; Attic (z László Kissem i Tihamérem Laczą), 2013, ; Węgierska Praga, Złota Praga, 2014.