Petrovic Elek

* Deregnyő, 10 sierpnia 1873 – † Budapeszt, 20 lipca 1945 / historyk sztuki, członek Węgierskiej Akademii Nauk ; ; Studiował prawo na Uniwersytecie w Budapeszcie, gdzie w 1896 roku uzyskał dyplom z nauk politycznych. W latach 1896–1914 pracował na różnych stanowiskach w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. W latach 1914–1935 był dyrektorem, a następnie dyrektorem generalnym Muzeum Sztuk Pięknych w Budapeszcie. Zreorganizował instytucję i założył egipską kolekcję i archiwum muzeum. Jako historyk sztuki zajmował się przede wszystkim sztuką węgierską XIX i XX wieku. Odegrał ważną rolę w uznaniu Károly'ego Ferenczy'ego i szkoły Nagybánya. W latach 1918–1935 redagował Roczniki Narodowego Węgierskiego Muzeum Sztuk Pięknych. Węgierska Akademia Nauk wybrała go na członka korespondenta w 1924 r., a na członka zwyczajnego w 1941 r. Jego główne dzieła: Nowsze nabytki Muzeum Sztuk Pięknych, 1918 r.; Károly Ferenczy, 1923 r.; Nasze zbiory sztuk pięknych (Węgry od Verecké do dziś), 1930 r.; Notatki na temat historii naszej sztuki w pierwszej połowie XIX wieku, 1934 r.; Arcydzieła węgierskie, 1936 r.; László Mattyasovszky-Zsolnay, 1936 r.; Życie i sztuka, 1937 r.; Pál Szinyei Merse, 1941 r.; Rozwój malarstwa nowoczesnego (w: Węgierska Historia Kultury, wyd. V.), 1942, Rippl-Rónai, 1942.