Bułgarski Elektryczny

* Koszyce, 3 lipca 1883 – † Budapeszt, 26 czerwca 1955 / prawnik, historyk, profesor uniwersytecki, członek Węgierskiej Akademii Nauk (1949) ; ; Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Klużu w 1906 roku. Wcześnie zetknął się z myślicielami lewicowymi i naukami marksistowskimi. Był współpracownikiem czasopisma Huszadik Század i przyjaźnił się z Ervinem Szabó, co tylko przyspieszyło jego zbliżenie się do ruchu robotniczego tamtych czasów. W latach 1907–1911 pracował w USA i Szwajcarii, między innymi był redaktorem gazety robotniczej Népakarat wydawanej w Ameryce. W 1910 roku został zainaugurowany jako doktor filozofii w Bernie. W latach 1911–1919 mieszkał na Węgrzech, pracując jako dziennikarz i nauczyciel. Po przejęciu władzy przez komunistów w marcu 1919 roku został zastępcą Béli Kuna w Ludowym Komisariacie Spraw Zagranicznych. W czasach Republiki Radzieckiej został mianowany profesorem uniwersyteckim, a także dyrektorem Instytutu Badawczego Materializmu Historycznego, ale wyemigrował po upadku Komuny. Mieszkał w Wiedniu i Berlinie w latach 1922-1937, a w 1937 roku udał się do Związku Radzieckiego i wykładał historię powszechną i dyplomatyczną na Uniwersytecie w Rostowie. W 1944 roku powrócił na Węgry wraz z wojskami radzieckimi. W 1945 roku został mianowany profesorem uniwersyteckim, ale pracował również jako sekretarz stanu ds. zagranicznych. Był ambasadorem Węgier w Pradze w 1947 roku i w Londynie w latach 1948-1951. Po powrocie do domu był profesorem na Uniwersytecie Nauki i Technologii w Budapeszcie aż do swojej śmierci. ; ; Jego główne prace: ; Prawo wyborcze i systemy wyborcze, 1908, ; Krieg und Proletariat, 1924, ; Polityka niemiecka na Węgrzech w tajnych niemieckich dokumentach dyplomatycznych, 1950, ; Podstawowe pytania dotyczące rozwoju kapitalizmu w Stanach Zjednoczonych w świetle radzieckiej literatury historycznej, 1954, ; Wybrane studia, 1958.