Ratusz powiatowy

Powiat pokazał jednak, jak bardzo posunął się naprzód, głównie poprzez budowę ratusza i więzień. Siedziba (dawny klasztor trynitarzy) była w ruinie, a więzienia nie spełniały potrzeb. Powiat powołał delegację i 10 lipca 1826 roku postanowił odbudować siedzibę, nie obciążając dodatkowo podatników. Stwierdził, że koszty budowy zostaną pokryte z darowizn ze środków powiatu, a podatnik będzie zobowiązany jedynie do zapewnienia transportu. Aby podatnicy mieszkający w pobliżu Bratysławy nie byli nadmiernie obciążeni kosztami transportu, postanowiono, że koszty transportu, zgodnie z szacunkami, zostaną podzielone między wszystkich podatników, a ludność faktycznie obsługująca transport otrzyma rekompensatę w pełnej wysokości. 2 grudnia 1839 roku postanowiono zbudować nie tylko ratusz, ale także więzienia, które zaspokoiłyby nowe potrzeby, również kosztem szlachty. 3 lutego 1840 roku podjęto decyzję o rozdzieleniu 60 000 forintów między szlachtę powiatu, co później okazało się niepoprawne, w ramach tymczasowego przydziału. 12 grudnia 1842 roku otrzymano raport, zgodnie z którym przekazano duże darowizny na budowę, których całkowita kwota jednak nie została określona. 26 maja 1844 roku otrzymano raport, że plany budowy przygotowane przez Feiglera zostały sprawdzone i uznane za dobre przez budapeszteńskiego mistrza budowlanego Hilda. Zgodnie z tym budowa miała kosztować 78 379 forintów i 28 krajcarów. ; 3 września 1844 roku położono kamień węgielny pod więzienie powiatowe, co odbyło się wśród wielkiej uroczystości. Obecni byli licznie palatyn kraju, władze krajowe w Bratysławie i zakony powiatowe, którym towarzyszyła duża eskorta wojskowa. Po zwyczajowych przemówieniach, które wygłosili hrabia Ferdinand Leopold Pálffy, starosta komitatu, Antal Kisfaludi Liptay, kanonik bratysławski, oraz István Szemrtnik, notariusz komitatu, palatyn „raczył położyć kamień węgielny w zagłębieniu przygotowanym obok południowo-wschodniego muru fundamentowego krypty pod kaplicą więzienną, z zachowaniem zwyczajowych, uroczystych ceremonii wraz z aktem fundacyjnym”. Akt wymienia nazwiska najwyższych władz, urzędników i sędziów komitatu, począwszy od króla. Podczas uroczystości odpalono moździerze, zagrano muzykę, a na koniec notariusz podziękował palatynowi za przybycie, po czym ceremonia dobiegła końca. Koszt budowy ratusza i więzień został szczegółowo określony na zebraniu ogólnym, które odbyło się 23 września 1847 roku. Zgodnie z nim, koszt budowy obu budynków wyniósł 133 386 forintów i 38 kreuzerów, czyli 280 110 koron. W archiwach hrabstwa, a zwłaszcza w protokołach zebrania ogólnego, znajduje się wiele innych, mniej lub bardziej interesujących, ale wciąż głównie lokalnych uchwał. Badacz nie znajduje jednak niczego konkretnego. Nie znajdziesz żadnego rozwiązania, z którego można by wywnioskować choćby drobny konflikt między właścicielami ziemskimi a byłymi chłopami pańszczyźnianymi. Ma rację jeden z weteranów tego powiatu, Béni Bittó, który, opierając się częściowo na własnych obserwacjach, częściowo na współczesnych zapisach i tradycji ustnej, stwierdza: „Szlachta powiatu, z wyjątkiem hrabiów Károly'ego Zichy'ego i Józsefa Pálffy'ego, była szlachtą dworską i wywierała silny wpływ na średnią i niższą szlachtę, która zajmowała urzędy powiatowe na stanowiskach partyjnych. Dlatego nurt liberalny mógł wzrosnąć w powiecie jedynie kosztem wielkich zmagań. Ku chwale szlachty, w kwestiach relacji między właścicielem ziemskim a chłopem pańszczyźnianym, które podlegały władzom publicznym, z nielicznymi wyjątkami, byli oni na tyle rycerscy, by ustrzec się przed wszelkimi wpływami, dzięki czemu naczelnik urzędu skarbowego powiatu, jako oficjalny obrońca chłopów pańszczyźnianych, miał o wiele łatwiejsze i przyjemniejsze zadanie”. „To było jak w każdym innym powiecie, a wdrażanie praw dotyczących właścicieli ziemskich z lat 1832–1836 (wszystkie wyszły spod pióra Ferencza Fekete, byłego wicegubernatora i komisarza powiatu) nigdzie w kraju nie odbywało się w tak szybkim tempie i z tak liberalnym duchem, jak w powiecie Pozsony”.