Dom Prowincjonalny Igló
Budynek, konstrukcja
Osada, której początki sięgają okresu Arpadów, jest dziś jednym z największych miast na Spiszu. Wraz z kilkoma innymi miastami Spisza, została zastawiona Polsce przez króla Zygmunta na początku XV wieku. Kiedy królowa Maria Teresa ponownie przyłączyła te tereny do Węgier, wyznaczyła Igló jako centrum regionu saskiego/zipszerskiego. Od 1777-78 do 1876 roku (aż do zniesienia samorządu saskiego) działał tu samorząd saksońskich miast Spisza, a ich przywódcą był hrabia Spisza, czyli prowincjonalny. (Stąd pochodzi nazwa domu). Po zniesieniu prowincji budynek stał się własnością komitatu spiskiego, a w 1894 roku kasa oszczędnościowa 16 miast Spisza kupiła go za 18 600 sztuk złota. Od 1954 roku w budynku mieści się Muzeum Spiskie. Budynek został wzniesiony w latach 60. XVIII wieku na fundamentach wcześniejszych, średniowiecznych i renesansowych budowli. (W stojącym tu wcześniej gotyckim domu w 1443 roku król Władysław I i husycki przywódca Giskra zawarli pokój.) Na fasadzie domu, do której należy także Brama Lewska, można dostrzec wyjątkowo bogatą, rokokową dekorację stiukową: pejzaże, postacie alegoryczne. Pośrodku, wyrzeźbiony w kamieniu, znajduje się herb 16 miast Spisza, który otrzymał w 1774 roku. Fasada budynku jest bogata w dekorację stiukową. W sześciu dekoracyjnych ramach umieszczono stiuki symbolizujące ludzkie cechy, jakich wymagano od urzędników miejskich lub prowincjonalnych. Pod kartuszami (ramami), od lewej strony, można przeczytać następujące łacińskie napisy: PONDERE SOLO - Wyłącznie według znaczenia; UTQUIS MERETUR – Kto na co zasługuje; SUUM CUIQUE – Każdemu według własnego uznania; DIE NOCTUQUE – Dzień i noc; IN SOMNIS CUSTOS - Strażnik snów; HINC OCULOS NUSQUAM – nie można tego przegapić