Bohaterski żołnierz wojny

Dezső Bartos (1896–1981) i jego żona Bartosné, z domu Jusztinia Bedecs (1900–1983), z rodziną: Borbálą (1927–2009), moją matką Jusztinia (1921–2008) i Zoltánem (1925–1968). Przed wojną, od 21 września 1914 do 4 czerwca 1915 roku, pracował jako robotnik-piekarz w gorzelni Dögös. W 1915 roku zaciągnął się do wojska i walczył na włoskich frontach I wojny światowej: brał udział w bitwach nad Isonzo, doświadczył piekła pod Doberdó, a następnie nad Piavą. Był dwukrotnie ranny, a jego odwaga została nagrodzona kilkoma odznaczeniami. Grudzień 1915. Został wysłany na front włoski 20 kwietnia 1916 roku, gdzie 14 kwietnia 1916 roku brał udział w podkopywaniu pozycji włoskich i wykazał się tak wielką odwagą, że batalionowi udało się przebić i wziąć wielu jeńców. Jego odznaczenia: Duży Srebrny Medal za Waleczność, Brązowy Medal za Waleczność, Medal za Rany, Krzyż Wojskowy Karola, Medal Pamiątkowy Wojny. Mimo to w 1947 roku został deportowany do Czech w celu wykonania prac przymusowych. Jego jedyną winą było to, że był Węgrem.